แฮ็คคำศัพท์ภาษาอังกฤษตั้งแต่ ป.4: วิธีแยกคำที่ผมยังใช้จนถึงทุกวันนี้

คุณเคยนั่งหน้าเปียกเหงื่อกับการสอบเขียนตามคำบอก (Spelling Dictation) บ้างไหม? สำหรับเด็กชายคนหนึ่งในชั้น ป.4 มันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นทุกสัปดาห์ ผมไม่ได้โง่ แต่สมองผมก็ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้จำภาพตัวอักษรแบบเรียงกันยาว ๆ ได้ จนกระทั่งวันที่ผมเริ่มรู้สึกว่า "ท่องจำแบบเดิม ๆ มันไม่ได้ผลกับผมแล้ว" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเทคนิคแยกคำที่แปลก แต่ได้ผลมากกว่าที่คิด

ฝันร้ายของเด็ก ป.4 กับการเขียนตามคำบอก

ตอนนั้นครูจะให้นักเรียนนั่งอ่านคำศัพท์มาก่อนสอบ สัปดาห์ละ 20 คำ ผมนั่งอ่านจนปากเรียก แต่พอถึงเวลาสอบจริง พอครูเริ่มออกเสียง ภาพตัวอักษรในหัวผมก็กระพริบตาหายไปหมด คะแนนการเขียนตามคำบอกของผมจึงอยู่แถว ๆ ตกลงไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือ "ทำไมเพื่อนจำได้ แต่ผมจำไม่ได้?"

ผมลองทบทวนดูว่าปัญหาอยู่ที่ไหน ก็พบว่าผมพยายามจำคำศัพท์ทั้งคำเป็น "ก้อนใหญ่ ๆ" เช่นคำว่า Father ผมพยายามจำ F-A-T-H-E-R วางเรียงกันไป ซึ่งสมองของผมปฏิเสธวิธีนี้อย่างสิ้นเชิง

จุดเปลี่ยนเล็ก ๆ ที่เริ่มจากคำว่า Father

วันหนึ่งผมเลยลองเปลี่ยนวิธี แทนที่จะจำทั้งคำ ผมก็แยกมันออกเป็นคำเล็ก ๆ ที่สมองคุ้นเคย คำว่า Father ผมเลยแยกเป็น Fat-her (Fat = อ้วน, Her = เธอ)

เรื่องมันกลายเป็น: "พ่อ (Father) ตัวอ้วน (Fat) ของเธอ (Her)"

มันอาจจะฟังดูไร้สาระ และการออกเสียงก็ไม่ได้ตรงตามหลักภาษาอังกฤษเลย แต่เชื่อมั้ยครับ ตอนที่ครูออกเสียงว่า "Father" ในหัวผมก็มีภาพ "ผู้ชายอ้วน" โผล่ออกมาทันที แล้วผมก็เขียน F-A-T-H-E-R ได้โดยไม่ต้องคิดเลย คะแนนสอบของผมเริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เทคนิคสุดฮิต: Beautiful กับทะเล (Sea)

พอเริ่มเห็นผล ผมก็เอาวิธีนี้ไปใช้กับคำยาว ๆ ที่เคยเขียนผิดบ่อย ๆ หนึ่งในนั้นคือคำว่า Beautiful คำนี้เป็นคำที่ผมเขียนพยางค์ผิดตลอด บางครั้งก็เขียนเป็น Beautifool บางครั้งก็ Butiful

ผมเลยนั่งแยกคำนี้ใหม่ จนได้สูตรว่า: Sea-u-ti-ful

ทำไมถึงต้อง Sea? ในเมื่อมันไม่ได้ออกเสียงว่า "ซี" เลยสักนิด คำตอบคือ "เพราะมันเป็นคำที่สมองผมนึกออกง่ายที่สุด" เมื่อผมนึกถึงคำว่าทะเล (Sea) ผมก็จะเห็นภาพทะเลที่สวยงาม (Beautiful) ตามมาด้วย u-ti-ful ที่เหลือ มันเป็นการเชื่อมโยงภาพ (Visual Association) ที่ทำให้ผมเขียนคำนี้ได้ถูกต้อง 100% ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ไม่ใช่แค่การจำ แต่คือการปลดล็อกจินตนาการ

วิธีนี้ไม่ได้ช่วยแค่ให้ผมสอบได้คะแนนดีขึ้นอย่างเดียว แต่มันเปลี่ยนวิธีคิดของผมไปตลอดกาล ผมเริ่มมองว่าการเรียนภาษาไม่ใช่การท่องจำตัวอักษรที่แห้งแล้ง แต่มันคือการสร้างเรื่องราวและภาพในหัว

จนถึงทุกวันนี้ ตอนที่ผมต้องเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษคำไหนที่สะกดยาก ๆ ผมก็ยังใช้ท่านี้อยู่เสมอ มันทำให้ผมเข้าถึงจินตนาการได้ง่ายขึ้นในทุก ๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นการเขียนโค้ด การจำชื่อเรื่อง หรือแม้แต่การจำรหัสผ่าน

ลองเอาไปใช้กับชีวิตของคุณดู

ถ้าคุณกำลังเจอปัญหาการจำคำศัพท์ หรือมีลูกที่กำลังเบื่อหน่ายกับการท่องจำ ลองเปลี่ยนมาใช้วิธีแยกคำและสร้างภาพในหัวดูสิครับ ไม่ต้องสนว่ามันจะออกเสียงถูกหรือผิด ขอแค่มันทำให้คุณนึกถึงภาพนั้นได้ แล้วเขียนออกมาเป็นตัวอักษรที่ถูกต้องได้ก็พอ

คุณมีคำศัพท์คำไหนที่คุณใช้ท่านี้จำได้เองบ้างไหม? ลองแชร์กันได้นะครับ หรือถ้ายังไม่เคยลอง วันนี้ลองหยิบคำศัพท์คำโปรดของคุณมาแยกดูสักครั้ง รับรองว่าคุณจะไม่มีวันลืมคำนั้นไปตลอดชีวิต!