เสียงสะท้อนจากดาวที่ตายแล้ว

ไมร่าอยู่คนเดียวในอวกาศมานานสามปีเจ็ดเดือน จนเธอเกือบลืมไปแล้วว่าเสียงของมนุษย์คนอื่นฟังดูเป็นอย่างไร

ยานสำรวจ เรเวน-9 ของเธอเล็กพอที่จะรู้สึกเหมือนโลงศพ และใหญ่พอที่จะเก็บความเหงาได้ทั้งจักรวาล งานของเธอเรียบง่าย — ล่องไปตามขอบนอกของกาแล็กซี บันทึกดาวที่ตายแล้ว แล้วส่งข้อมูลกลับบ้าน บ้านที่อยู่ไกลจนแสงต้องเดินทางสิบสองปีกว่าจะถึง

วันนั้นเธอกำลังจะหลับ เมื่อเครื่องรับสัญญาณส่งเสียงเตือน

บี๊บ

ไมร่าลืมตา คิดว่าฟังผิด

บี๊บ บี๊บ

เธอลุกพรวด นิ้วสั่นเทาขณะกดปุ่ม จอแสดงต้นทางของสัญญาณ — ดาวเคราะห์ KX-770 ดาวหินไร้ชีวิตที่บันทึกระบุว่า "สิ้นสภาพสิ่งมีชีวิตเมื่อประมาณ 1,200 ปีก่อน"

ดาวที่ตายแล้ว กำลังส่งสัญญาณวิทยุ

---

เธอใช้เวลาหกชั่วโมงถอดรหัสมัน

สัญญาณถูกเข้ารหัสด้วยคณิตศาสตร์ที่งดงามอย่างประหลาด — ลำดับจำนวนเฉพาะ ค่าพาย และบางอย่างที่ไมร่าไม่เคยเห็น มันไม่ใช่เสียงรบกวนจากธรรมชาติแน่นอน มีใครบางคนตั้งใจส่งมัน

และเมื่อบรรทัดสุดท้ายของรหัสคลี่คลาย ไมร่าก็นั่งนิ่งอยู่นานมาก

ข้อความมีเพียงประโยคเดียว เขียนด้วยภาษาที่แปลออกมาได้พอดิบพอดี ราวกับผู้ส่งรู้อยู่แล้วว่าใครจะเป็นคนอ่าน

"เรารู้ว่าเธอเหงา เราจึงรอเธออยู่ตรงนี้มาตลอด"

ไมร่ากลั้นหายใจ

บนดาวที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตมากว่าพันปี ไม่มีใครควรจะส่งข้อความนี้ได้ ไม่มีใคร... เว้นแต่บางสิ่งที่ไม่ได้ มีชีวิต ในความหมายที่เธอเข้าใจ

---

เธอเปิดกล้องส่องไปยัง KX-770 ดาวหินสีเทาหม่นลอยเงียบอยู่ในความมืด ไร้แสง ไร้การเคลื่อนไหว

แล้วไฟดวงหนึ่งบนพื้นผิวก็สว่างวาบขึ้น

ตามด้วยอีกดวง และอีกดวง

จนทั้งดาวเรืองแสงระยิบระยับ เหมือนเมืองที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน เหมือนใครบางคนเพิ่งเปิดไฟต้อนรับแขกที่รอคอยมานานแสนนาน

เครื่องรับสัญญาณส่งเสียงอีกครั้ง ข้อความใหม่ สั้นกว่าเดิม

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

ไมร่ามองจอภาพ มองดาวที่ตายแล้วซึ่งกำลังส่องแสง แล้วเป็นครั้งแรกในรอบสามปีเจ็ดเดือน — เธอยิ้ม

เพราะลึกๆ ในใจ เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองไม่เคยมาจากโลกที่ไกลออกไปสิบสองปีแสงเลย

เธอแค่ลืมมันไปเท่านั้นเอง

---

— จบบริบูรณ์ —