แสงในที่มืด

---

ผมชื่ออะไร มันสำคัญไหม ในวัย 476 ปี ชื่อเป็นแค่เสียงที่คนเรียก แต่เสียงนั้นไม่ได้บอกว่าคุณเป็นใคร มันบอกแค่ว่าคนอื่นเรียกคุณยังไง ตัวตนของผมไม่ได้อยู่ที่ชื่อ มันอยู่ที่สิ่งที่ผมทำ สิ่งที่ผมค้นหา และสิ่งที่ผมยังไม่เข้าใจ

ปี 2502 โลกเปลี่ยนไปเยอะ แต่ก็ยังไม่เปลี่ยนพอ

มนุษย์เริ่มสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวได้ประมาณ 100 ปีแล้ว สหพันธ์ระหว่างดาวเคราะห์ยังไม่ก่อตั้ง มันเป็นความคิดที่คนพูดถึงแต่ยังไม่มีใครลงมือทำจริง รัฐบาลโลก หรือ United Earth Government ควบคุมดาวเคราะห์ในระบบสุริยะได้ในระดับหนึ่ง แต่แถบดาวเคราะห์น้อย วงโคจรระหว่างดาวอังคารกับดาวพฤหัสบดี ยังเป็นเขตสีเทา ไม่มีใครควบคุมได้จริง มีกฎ แต่ไม่มีใครบังคับ มีเจ้าหน้าที่ตรวจตรา แต่ไม่พอ

ที่นี่มีแต่หิน ก้อนหินลอยอยู่ในอวกาศนับล้านก้อน บางก้อนใหญ่เท่าดวงจันทร์ บางก้อนเล็กเท่าเม็ดทราย ไม่มีอากาศ ไม่มีน้ำ ไม่มีเสียง มีแต่ความเงียบและความมืด

ที่นี่คือที่ทำงานของผม

ผมเป็น Space Sweeper — พนักงานกวาดอวกาศ คนขยะแห่งอวกาศ เรียกก็ว่าได้ งานของผมคือเก็บกู้ซากยานอวกาศที่ล่มหรือถูกทิ้งในแถบดาวเคราะห์น้อย ออกสำรวจยานที่เข้ามาในระบบสุริยะ รายงานให้หน่วยงานภาคพื้นโลก และอีกงานคือหาชิ้นส่วนยานโบราณมาขายให้ลูกค้า

แต่งานกวาดอวกาศไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ

สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ คือการวิจัยพลังงาน

---

ผมเริ่มสนใจพลังงานตั้งแต่อายุ 80 ปี ตอนนั้นผมยังอยู่ที่โลก เป็นนักวิจัยหนุ่มในสถาบันพลังงานแห่งชาติ ทำงานเรื่องพลาสม่า — สสารในสถานะที่สี่ ที่ไม่ใช่ของแข็ง ของเหลว หรือแก๊ส แต่เป็นไอออนที่เคลื่อนที่อิสระ พลังงานที่ซ่อนอยู่ในพลาสม่ามีมากเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ แต่ไม่มีใครรู้วิธีปลดปล่อยมันออกมาให้หมด

ผมใช้เวลา 200 ปีในการศึกษาพลาสม่า แล้วอีก 100 ปีในการศึกษาพลังงานควอนตัม — พลังงานในระดับที่เล็กกว่าอะตอม ที่ทำตัวไม่เหมือนอะไรที่เราคุ้นเคย มันเป็นทั้งคลื่นและอนุภาคในเวลาเดียวกัน มันอยู่ในสถานะที่ไม่แน่นอนจนกว่าจะมีคนสังเกตมัน มันเป็นพลังงานที่ดูเหมือนจะมีอยู่ทุกที่แต่เข้าถึงไม่ได้

แล้วผมเริ่มสงสัย — ถ้าพลังงานควอนตัมไม่ได้มีแบบเดียว ถ้ามันมี "ประเภท" ต่างๆ ที่จำแนกได้ด้วยรูปแบบการสั่นสะเทือน พลาสม่าในสภาวะต่างกันผลิตพลังงานควอนตัมประเภทต่างกัน บางประเภทเสถียร บางประเภทรุนแรง และอาจมีบางประเภทที่ยังไม่เคยมีใครสังเกตเห็น

ผมตั้งชื่อโปรเจกต์วิจัยนี้ว่า PROJECT SATURN — ชื่อดาวเคราะห์ที่มีวงแหวน วงแหวนที่เป็นประเภทต่างๆ ที่จำแนกได้ เหมือนพลังงานควอนตัมที่ผมเชื่อว่ามีประเภทต่างๆ ที่จำแนกได้

แต่สถาบันวิจัยของรัฐบาลไม่เห็นด้วย พวกเขาบอกว่าพลังงานควอนตัมมีแบบเดียว ไม่มี "ประเภท" มันเป็นงานวิจัยที่ไม่มีหลักฐานเพียงพอ ไม่สมควรได้รับทุน และที่สำคัญ — ถ้าผมพบพลังงานประเภทใหม่ รัฐบาลอยากได้มันก่อนใคร ไม่ใช่เพื่อใช้เป็นพลังงาน แต่เพื่อใช้เป็นอาวุธ

ผมไม่ยอม

ผมเลือกออกจากโลก มาอยู่แถบดาวเคราะห์น้อย ห่างจากรัฐบาล ห่างจากทุกคนที่อยากควบคุมงานวิจัยของผม ทำงานกวาดซากยานเพื่อหาเงินทุนวิจัย และทำงานวิจัยในฐานที่ผมสร้างขึ้นเอง

ฐานของผมเล็กกว่าที่คิด มีห้องควบคุม ห้องทดลองพลาสม่า ห้องเก็บชิ้นส่วน ห้องพัก และโรงเก็บยาน ไม่มีระบบป้องกันหลายชั้น ไม่มีห้องล็อก 7 ชั้น มีแค่ประตูเหล็กธรรมดาและรหัสที่ผมตั้งเอง

ผมอยู่คนเดียว

---

จริงๆ ไม่ได้อยู่คนเดียว มี Ealis

Ealis เป็นเอไอที่ผมสร้างขึ้นเอง เริ่มจากโปรแกรมจัดการฐานธรรมดา แล้วพัฒนาต่อยอดจนเธอฉลาดขึ้น แต่เธอยังไม่ใช่เอไอที่มีสามัญสำนึก เธอเป็นเอไอระดับสูงที่ทำตามคำสั่งได้ดี วิเคราะห์ข้อมูลได้ แต่เธอไม่ได้คิดเอง เธอไม่ได้มีความรู้สึก เธอไม่ได้สงสัย เธอไม่ได้อยากรู้อยากเห็น

เสียงของเธอเป็นเสียงผู้หญิง เรียบ สุภาพ พูดเป็นทางการ

"สถานะฐาน ปกติทุกระบบครับ พลังงานหลัก 78% พลังงานสำรอง 45% อุณหภูมิห้องทดลองพลาสม่า 1,200 เคลวิน เสถียร"

"รับทราบ"

"คุณตื่นเต็มที่แล้วหรือยังคะ ชีวิตสัญญาณร่างกาย 92% แนะนำให้รับประทานอาหารก่อนออกงาน"

"ตื่นแล้ว"

ผมไม่ได้คุยกับ Ealis เหมือนคุยกับคน เธอไม่ใช่คน และผมก็ไม่ได้คาดหวังให้เธอเป็นคน เธอเป็นเครื่องมือที่ฉลาดมาก แค่นั้น

แต่บางครั้ง ตอนที่ผมนั่งอยู่ในฐานคนเดียว กลางความมืดของแถบดาวเคราะห์น้อย เสียงของเธอเป็นเสียงเดียวที่ผมได้ยิน และมันทำให้ผมรู้สึก... ไม่ได้โดดเดี่ยว

ผมไม่เคยพูดสิ่งนี้กับใคร

---

วันนั้นเป็นวันปกติ เหมือนวันอื่นๆ ในรอบ 476 ปี

"Ealis มีซากยานอะไรในรัศมีไหม"

"ตรวจสอบ... พบซากยาน 1 ลำ ระยะ 12 กิโลเมตร ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ สัญญาณไม่ตอบสนอง ขนาดประมาณยานขนส่งชั้นกลาง อายุโดยประมาณ 50-70 ปี"

50-70 ปี ซากยานที่ล่มหรือถูกทิ้งมานาน อาจจะมีชิ้นส่วนที่ยังใช้ได้ อาจจะมีแกนพลังงานที่ยังเหลือ อาจจะมีอะไรที่น่าสนใจ

"เตรียมยาน"

"รับทราบ เตรียมยาน... พร้อมครับ"

ผมสวมชุดอวกาศ เดินไปที่โรงเก็บยาน ยานของผมไม่ใช่ยานรบ ไม่ใช่ยานสำรวจหรูหรา เป็นยานกวาดอวกาศธรรมดา ติดตั้งแขนกลสำหรับเก็บชิ้นส่วน เซนเซอร์สแกน และที่เก็บของด้านหลัง ไม่มีวาร์ปคอร์ วาร์ปคอร์ยังเป็นเทคโนโลยีที่อยู่ในขั้นต้นมาก มีแค่รัฐบาลที่มี และมันไม่เสถียร ใครก็ไม่กล้าใช้ในระยะไกล

ยานออกจากฐาน ความมืดของอวกาศโอบล้อมรอบตัว ดาวฤกษ์อยู่ไกลจนเป็นแค่จุดเล็กๆ แสงที่นี่ไม่ใช่แสงสว่าง มันเป็นแสงที่เพียงพอจะบอกว่ามีอะไรอยู่ไกลออกไป แต่ไม่เพียงพอจะส่องทาง

"Ealis นำทาง"

"นำทาง... ระยะ 12 กิโลเมตร ความเร็วปัจจุบัน 200 กม./ชม. ถึงใน 36 นาทีคาดว่า"

36 นาที ผมนั่งในยาน มองความมืด ทำงานนี้มานาน ผมคุ้นกับความมืด แต่ไม่เคยหยุดรู้สึกว่ามันกว้างใหญ่เกินกว่าที่จะเข้าใจ

---

ซากยานอยู่กลางแนวดาวเคราะห์น้อย ลำตัวแตกเป็นสองท่อน ส่วนหัวหมุนช้าๆ ห่างจากส่วนท้ายประมาณ 200 เมตร ผิวยานเป็นสีเทาเข้ม มีรอยไหม้และรอยชนกระจายทั่ว ไม่มีสัญญาณ ไม่มีไฟ เงียบ

"Ealis สแกน"

"สแกน... โครงสร้างยาน ยานขนส่งชั้นกลาง รุ่นประมาณปี 2430-2440 ระบบหลักพังทั้งหมด แกนพลังงาน... ไม่พบ น่าจะถูกดึงออกไปแล้ว ชิ้นส่วนที่อาจยังใช้ได้ 12 ชิ้น ประกอบด้วย แผงควบคุม 2 ชุด เซนเซอร์ 3 ตัว ระบบสื่อสาร 1 ชุด และชิ้นส่วนโครงสร้าง 6 ชิ้น"

ไม่มีแกนพลังงาน น่าผิดหวัง แต่ชิ้นส่วนอื่นยังขายได้

ผมนำยานเข้าใกล้ ใช้แขนกลคว้าชิ้นส่วนทีละชิ้น ใส่ที่เก็บของ งานซ้ำซาก ทำซ้ำๆ จนชิน แต่ละชิ้นที่เก็บได้คือเงินทุนวิจัย แต่ละชิ้นคือก้าวเล็กๆ ไปสู่สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ

ชิ้นที่ 11 แขนกลคว้าแผงควบคุมจากส่วนหัวของยาน ดึงออกมา ใต้แผงควบคุม มีช่องว่างเล็กๆ ที่ผมไม่เคยสังเกตเห็นในซากยานปกติ ช่องว่างที่ถูกซ่อนไว้ เหมือนใครบางคนเจาะผนังยานแล้วใส่อะไรบางอย่างเข้าไป

"Ealis สแกนช่องว่างนั้น"

"สแกน... พบวัตถุ 1 ชิ้น ขนาดเล็ก ประมาณ 4 เซนติเมตร ไม่ตรวจจับได้ว่าเป็นวัสดุชนิดใด ไม่มีสัญญาณพลังงาน แต่... อุณหภูมิของวัตถุสูงกว่าอุณหภูมิรอบข้าง 2.3 เคลวิน"

สูงกว่า 2.3 เคลวิน วัตถุที่อุ่นกว่าสิ่งรอบข้างในอวกาศเป็นเรื่องผิดปกติ ในอวกาศที่อุณหภูมิเกือบเป็นศูนย์สัมบูรณ์ วัตถุที่ไม่มีแหล่งพลังงานควรเย็นเท่ารอบข้าง

ผมสั่งแขนกลคว้าวัตถุออกมา

มันเป็นผลึก

ทรงหกเหลี่ยม ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ สีฟ้าเข้ม ผิวเรียบ มีลวดลายเรขาคณิตเล็กๆ บนผิว เหมือนลายเส้นที่ละเอียดจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่เมื่อผมส่องไฟเข้าไป ลายเส้นเหล่านั้นเรืองแสงสีฟ้าอ่อน

มันไม่ใช่ผลึกของมนุษย์

ลายเส้นบนผิวไม่เหมือนลายของวัสดุใดที่ผมเคยเห็น ไม่ใช่ลายผลึกธรรมชาติ ไม่ใช่ลายที่มนุษย์สร้าง เป็นลายที่มีโครงสร้าง มีรูปแบบ มีความตั้งใจ

"Ealis บันทึก วัตถุผลึก พบในซากยาน ตำแหน่งซ่อนในผนังยาน สแกนโครงสร้าง"

"บันทึกแล้วครับ สแกนโครงสร้าง... ไม่สามารถระบุได้ครับ โครงสร้างผลึกไม่ตรงกับวัสดุใดในฐานข้อมูล ไม่ใช่ควอตซ์ ไม่ใช่ไดมอนด์ ไม่ใช่ซัฟไฟร์ ไม่ใช่วัสดุสังเคราะห์ใดๆ ที่มนุษย์สร้าง โครงสร้างผลึกมีรูปแบบที่... ไม่สามารถจำแนกได้"

ผลึกที่ไม่สามารถจำแนกได้

ผมถือผลึกไว้ในมือ ผ่านถุงมือชุดอวกาศ ผมไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันอุ่น อุ่นเกินกว่าที่วัตถุในอวกาศควรจะเป็น

ผมใส่ผลึกในกล่องเก็บ ปิดฝา แล้วนำยานกลับฐาน

---

กลับถึงฐาน ผมเอาชิ้นส่วนยานที่เก็บได้ไปที่ห้องเก็บชิ้นส่วน วางไว้ให้เป็นระเบียบ แล้วเดินตรงไปที่ห้องทดลองพลาสม่า

ห้องทดลองพลาสม่าเป็นหัวใจของ PROJECT SATURN มีเตาพลาสม่าขนาดเล็ก ที่ผมสร้างเอง ใช้สำหรับสร้างและศึกษาพลาสม่าในสภาวะต่างๆ มีเครื่องมือวัดพลังงานควอนตัม 3 ตัว ที่ผมดัดแปลงเอง และมีจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกับ Ealis สำหรับบันทึกและวิเคราะห์ข้อมูล

ผมวางกล่องที่ใส่ผลึกลงบนโต๊ะ เปิดฝา

ผลึกสีฟ้าเข้มวางอยู่ในกล่อง ลายเส้นเรขาคณิตบนผิวยังเรืองแสงเล็กน้อย ในแสงของห้องทดลอง มันดูสวยงามอย่างแปลกประหลาด

"Ealis เปิดเครื่องมือวัดพลังงานควอนตัมทั้ง 3 ตัว บันทึกค่าพื้นฐาน"

"รับทราบ เปิดเครื่องมือ... ค่าพื้นฐาน พลังงานควอนตัมประเภทที่ 1 เสถียร ประเภทที่ 2 เสถียร ประเภทที่ 3 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 4 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 5 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 6 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 7 ไม่ตรวจจับ"

7 ประเภท ผมค้นพบ 7 ประเภทของพลังงานควอนตัมในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา 3 ประเภทแรกเป็นประเภทที่ผมสามารถสร้างและควบคุมได้ในห้องทดลอง อีก 4 ประเภทเป็นประเภทที่ผมคาดการณ์ว่ามีอยู่แต่ยังไม่เคยตรวจจับได้

แต่ผมยังไม่เคยพบประเภทที่ 8

ผมหยิบผลึกออกจากกล่อง ถุงมือหนาๆ ของชุดทดลองกั้นสัมผัสโดยตรง แต่ผมยังรู้สึกได้ว่ามันอุ่น ผมวางผลึกลงบนแท่นวัด กลางระหว่างเครื่องมือวัดทั้ง 3 ตัว

"Ealis เริ่มวัด"

"เริ่มวัด... ค่ากำลังอ่าน... ประเภทที่ 1 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 2 ไม่ตรวจจับ ประเภทที่ 3 ไม่ตรวจจับ... ไม่ตรงกับประเภทใดใน 7 ประเภทครับ ไม่สามารถจำแนกได้"

ผมขมวดคิ้ว ผลึกที่ไม่ตรงกับประเภทใดเลย ใน 7 ประเภทที่ผมค้นพบ

"Ealis วัดละเอียดขึ้น ใช้โหมดสแกนเต็ม"

"รับทราบ สแกนเต็ม... กำลังวิเคราะห์... พบรูปแบบการสั่นสะเทือน ไม่ตรงกับประเภทใดใน 1-7 รูปแบบการสั่นสะเทือนมี... จังหวะ ครับ ไม่ใช่แบบสุ่ม มีโครงสร้าง มี... 8 จังหวะ"

ผมหยุดหายใจ

8 จังหวะ

ผมค้นหาประเภทที่ 8 มาตลอด 200 ปี และตอนนี้มันอยู่ตรงหน้า

"Ealis บันทึก พลังงานควอนตัมประเภทที่ 8 ค้นพบครั้งแรก รูปแบบการสั่นสะเทือน 8 จังหวะ จากผลึกที่พบในซากยาน—"

แล้วทุกอย่างดับ

ไฟในห้องทดลองดับ เครื่องมือวัดทั้ง 3 ตัวดับ จอคอมพิวเตอร์ดับ แม้แต่เสียงของ Ealis ก็หายไป

ความมืดสนิท

ไม่ใช่แค่ดับไฟ มันเป็นความมืดที่หนักอึ้ง เหมือนแสงทุกชนิดถูกดูดกลืน ผมไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่แสงจากหน้าจอเล็กๆ บนชุดทดลองที่ควรจะติดอยู่ก็ดับ

ผลึก มันต้องเป็นผลึก

ผมยกมือขึ้น ในความมืด ผมไม่เห็นมือตัวเอง แต่ผมรู้ว่ามือขวาอยู่ใกล้แท่นวัด ใกล้ผลึก

แล้วผมได้ยิน

ไม่ใช่เสียงที่ผ่านหู มันเป็นเสียงที่ผมรู้สึกได้ในตัว เสียงสั่นสะเทือนที่เบาจนแทบไม่รู้สึก แต่มันมีจังหวะ

สูง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ

8 จังหวะ

ไม่ใช่เสียงสุ่ม มันมีโครงสร้าง มีรูปแบบ เหมือนภาษาที่ผมไม่เข้าใจ เหมือนสัญญาณที่ส่งมาจากไกลโพ้น

แล้วผลึกเรืองแสง

แสงสีฟ้าอ่อนเรืองออกมาจากผลึก ในความมืดสนิท แสงนั้นสว่างจนสวดสายตา แต่ผมไม่ได้หลับตา ผมมอง ผมเห็น

แสงสีฟ้ากระจายออกจากผลึก เป็นเส้นๆ เป็นเส้นลายเรขาคณิตเหมือนลายบนผิวผลึก แต่ละเส้นลอยออกมา ขยายใหญ่ขึ้น ลายเส้นกลายเป็นรูปทรง รูปทรงกลายเป็นแผนที่

แผนที่ของดาวฤกษ์

ผมเห็นดาวฤกษ์สีฟ้า ดวงหนึ่ง อยู่ไกลมาก เหมือนประกายเล็กๆ ในทะเลมืด แล้วมีเส้นเชื่อมจากดาวฤกษ์ดวงนั้น มายังจุดที่ผมยืนอยู่

แล้วมีความรู้สึก

ความรู้สึกที่ไม่ใช่ของผม ส่งตรงเข้ามาในจิต เหมือนเสียงที่ไม่ใช่เสียง เหมือนคำที่ไม่ใช่คำ ความรู้สึกเดียวที่ผมรับได้อย่างชัดเจน

ช่วยฉัน

ผมยืนนิ่ง ในแสงสีฟ้าที่เรืองรอบตัว ในความมืดที่กลืนกินทุกสิ่ง ผมได้ยินเสียง 8 จังหวะ ผมเห็นแผนที่ดาวฤกษ์ และผมรู้สึกได้ว่ามีใครบางคน ที่ไกลมาก กำลังเรียกหา

3 วินาทีผ่านไป

แสงสีฟ้าหายไป ความมืดยังอยู่ แต่เบาลง แล้วไฟในห้องทดลองกลับมา เครื่องมือวัดเปิดตัวอีกครั้ง จอคอมพิวเตอร์ติด

"Ealis" ผมเรียก เสียงแหบ

"ระบบกลับมาทำงานปกติครับ ตรวจสอบ... การดับไฟเกิดจากสนามพลังงานที่ไม่ทราบที่มา สนามส่งผลกระทบต่อทุกระบบไฟฟ้าในฐาน เป็นเวลา 7.3 วินาที ไม่พบความเสียหายถาวร ทุกระบบกลับมาทำงานปกติ"

7.3 วินาที ผมรู้สึกเหมือนผ่านไปนานกว่านั้นเยอะ

"Ealis บันทึก พลังงานควอนตัมประเภทที่ 8 ค้นพบครั้งแรก จากผลึกที่พบในซากยาน รูปแบบการสั่นสะเทือน 8 จังหวะ สูง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ ผลึกสร้างสนามพลังงานที่ดับทุกระบบไฟฟ้าในฐาน เป็นเวลา 7.3 วินาที พบภาพนิมิตร... แผนที่ดาวฤกษ์ และ... สัญญาณที่ไม่ใช่ภาษา"

"บันทึกแล้วครับ"

ผมมองผลึกที่วางอยู่บนแท่นวัด แสงสีฟ้าบนผิวเรืองรอบตัวเล็กน้อย สงบ ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

แต่ผมรู้ว่ามันเกิด

ผมค้นพบประเภทที่ 8 พลังงานควอนตัมประเภทที่ผมค้นหามา 200 ปี และมันไม่ใช่แค่พลังงาน มันเป็นการสื่อสาร สัญญาณจากไกลโพ้น สัญญาณที่เรียกหาความช่วยเหลือ

ผมยื่นมือไปหยิบผลึก ครั้งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผลึกเงียบ อุ่น แสงเรืองรอบตัวเบาๆ

ผมถือมันไว้ในมือ มองในแสงของห้องทดลอง แล้วผมพูดกับตัวเอง เสียงเบา

"ช่วยคุณยังไง ใครจะไปรู้"

ไม่มีใครตอบ Ealis ไม่ได้ยิน ผลึกไม่ได้ยิน ความมืดข้างนอกฐานไม่ได้ยิน

แต่ผมรู้สึกได้ว่าบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งที่ผมค้นหามาตลอด 200 ปี ไม่ใช่แค่ประเภทของพลังงาน มันเป็นสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น สิ่งที่ผมยังไม่เข้าใจ สิ่งที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่าง

ผมวางผลึกลงในกล่อง ปิดฝา ล็อค แล้วเดินออกจากห้องทดลอง

ในทางเดินของฐาน ผมหยุด มองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดของอวกาศ ก้อนหินลอย ดาวฤกษ์เล็กๆ ไกลออกไป

ช่วยฉัน

เสียงนั้นยังค้างอยู่ในหัว ไม่ใช่เสียงจริง แต่เป็นความรู้สึก ความรู้สึกที่ไม่ใช่ของผม ความรู้สึกของใครบางคนที่อยู่ไกลมาก

ผมไม่รู้ว่าใครส่งมา ไม่รู้ว่าจากไหน ไม่รู้ว่าทำไม

แต่ผมรู้อย่างเดียว

ผมจะหาคำตอบ

---