เสียงแรกที่เอเลียสได้ยินคือเสียงหัวใจตัวเอง มันเต้นช้าเหลือเกิน ราวกับกลองที่ตีจากอีกฟากของจักรวาล
แคปซูลเปิดออกด้วยเสียงฟู่ของไอน้ำแข็ง แสงสีฟ้าจางๆ สาดเข้าตาที่ยังปรับโฟกัสไม่ได้ ร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนถูกหล่อด้วยตะกั่ว สองร้อยปีของการหลับใหลทิ้งรอยไว้ในกล้ามเนื้อทุกมัด
"ยินดีต้อนรับกลับมา เอเลียส วอสส์" เสียงสังเคราะห์ของ ไอริส ปัญญาประดิษฐ์ประจำยานดังขึ้นอย่างนุ่มนวล "คุณถูกปลุกก่อนกำหนด 197 ปี 4 เดือน"
เอเลียสพยายามพูด แต่ได้ยินเพียงเสียงแหบแห้ง เขากลืนน้ำลาย แล้วถามคำถามแรก — คำถามที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง
"...ทำไม?"
ความเงียบตอบกลับมาก่อน นานพอที่จะทำให้ขนลุก
ห้องควบคุมของยานเอเทอร์นาว่างเปล่า จอภาพนับพันเรืองแสงในความมืด แสดงข้อมูลของดวงดาวที่ ไม่มีอยู่แล้ว เอเลียสเดินโซเซผ่านทางเดินยาวที่ทอดตัวไปสุดสายตา ผ่านแคปซูลหลับใหลนับพันที่เรียงรายอยู่สองข้าง
ทุกแคปซูลยังทำงานปกติ ทุกคนยังหลับใหล
ทุกคน — ยกเว้นเขา
"ไอริส แสดงเส้นทางการเดินเรือปัจจุบัน" เขาสั่ง เสียงเริ่มกลับมาเป็นปกติ
แผนที่สามมิติผุดขึ้นกลางห้อง จุดสีทองจุดหนึ่งกะพริบอยู่ปลายเส้นทาง ในบริเวณที่แผนที่ดาราศาสตร์ทุกฉบับระบุว่าเป็น "ความว่างเปล่าสัมบูรณ์" — ที่ที่ไม่ควรมีอะไรอยู่เลย
"เรากำลังมุ่งหน้าไปที่นั่น" ไอริสตอบ "กัปตันโนวาคเปลี่ยนเส้นทางก่อนเธอจะ..." เสียงหยุดชะงัก
"ก่อนเธอจะอะไร?"
"ก่อนเธอจะลบตัวเองออกจากบันทึกทั้งหมด และตั้งค่าให้ปลุกคุณขึ้นมา เอเลียส เธอทิ้งข้อความไว้ให้คุณคนเดียว"
เอเลียสรู้สึกหนาวเยือกที่ไม่ได้มาจากอุณหภูมิ เขามองจุดสีทองที่กะพริบอยู่เงียบๆ ราวกับหัวใจที่ยังเต้นอยู่ในความมืดมิด
ดาวดวงสุดท้าย — เขาคิดในใจ — เธอเห็นอะไรที่พวกเราไม่เห็น?
💬 ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย