ข้อความของกัปตันโนวาคมีความยาวเพียงสิบเจ็ดวินาที
เอเลียสเปิดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้องควบคุมที่มืดสลัว ภาพโฮโลแกรมของหญิงสาวผมสีเงินสั่นไหวราวกับเปลวเทียน ดวงตาของเธอเหนื่อยล้าเกินอายุ แต่ยังฉายแววบางอย่างที่เอเลียสอ่านไม่ออก — ความหวัง? ความกลัว? หรือทั้งสองอย่าง
"ถ้าคุณกำลังดูสิ่งนี้อยู่ แปลว่าฉันตัดสินใจถูกที่เลือกคุณ" เธอเริ่ม "เอเลียส เราได้รับสัญญาณ ไม่ใช่จากมนุษย์ ไม่ใช่จากเครื่องจักรใดที่เรารู้จัก มันมาจากดาวดวงสุดท้ายที่ยังส่องแสง และมัน... มันเรียกชื่อยานของเรา"
ภาพตัดไป
"ไอริส เปิดสัญญาณที่กัปตันพูดถึง"
"เอเลียส ฉันต้องเตือนคุณก่อน" ปัญญาประดิษฐ์ลังเลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "การฟังสัญญาณนี้คือสาเหตุที่ลูกเรือคนอื่นๆ เลือกที่จะหลับใหลต่อไป... และไม่ตื่นขึ้นมาอีก"
เอเลียสนิ่งไป มือของเขาเกร็งอยู่เหนือแผงควบคุม
รอบตัวเขา แคปซูลนับพันเรืองแสงเงียบงัน คนแปดพันคนที่ฝากชีวิตไว้กับการเดินทางครั้งนี้ คนแปดพันคนที่ไม่รู้ว่าปลายทางคืออะไร
"เปิดมัน" เขาพูด "ผมไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพื่อหลับตาอีกครั้ง"
เสียงนั้นเริ่มต้นเบามาก เหมือนลมหายใจของบางสิ่งที่ใหญ่โตเกินจินตนาการ แล้วค่อยๆ ก่อตัวเป็นทำนอง — ไม่ใช่ดนตรี ไม่ใช่ภาษา แต่เป็นบางอย่างที่อยู่ระหว่างนั้น บางอย่างที่ทำให้ขนทุกเส้นบนตัวเอเลียสลุกชัน
และแล้ว ท่ามกลางเสียงประหลาดนั้น เขาก็ได้ยินมัน ชัดเจนจนหัวใจแทบหยุดเต้น
เสียงนั้นเรียกชื่อเขา
"เอเลียส..."
บันทึกส่วนตัว วันที่ 71 หลังการตื่น: ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมกัปตันถึงเลือกผม และผมเริ่มกลัวว่าคำตอบที่รออยู่ปลายทาง อาจไม่ใช่ความรอด
เรื่องราวยังมีต่อ — โปรดติดตามตอนต่อไป
💬 ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย