คาเซมเดินเข้ามาในฐานเป็นคนนำ เจ้าหน้าที่ 4 คนตามหลัง รองเท้าบู๊ทของพวกเขาก้องบนพื้นโลหะ เสียงหนัก เสียงของคนที่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจ
ผมเดินตาม ห่างๆ หัวใจเต้นเร็ว แต่ใบหน้าเฉยเหมือนผมนั่งดูทีวี
"แบ่งทีมตรวจ" คาเซมสั่งเจ้าหน้าที่ "สองคนตรวจฝั่งซ้าย สองคนตรวจฝั่งขวา สแกนทุกห้อง ทุกช่อง ทุกรูรั่ว ผมจะเดินตรวจกับเจ้าของฐานเอง"
เจ้าหน้าที่ทั้ง 4 คนแยกย้ายกันไป เสียงรองเท้าบู๊ทแตกต่างกันไปในทิศทางตรงกันข้าม
คาเซมหันมายิ้มให้ผม "รบกวนนำชมฐานอีกครั้งครับ"
"เชิญครับ" ผมตอบ
คาเซมตรวจช้ากว่าครั้งก่อน ทุกห้องเขาหยุดเปิดเครื่องสแกน สแกนผนัง สแกนพื้น สแกนเพดาน เครื่องสแกนของเขาเป็นรุ่นใหม่ ละเอียดกว่าครั้งก่อน ผมเห็นหน้าจอเครื่องสแกนแสดงค่าความร้อน ค่าพลังงาน ค่าสสาร ทุกอย่างถูกวัด
ห้องนอน — ปกติ
ห้องครัว — ปกติ
ห้องประชุม — ปกติ
ห้องซ่อมยาน — ปกติ
คาเซมหยุดที่ห้องเก็บชิ้นส่วนยาน ห้องที่เคยเป็นห้องฟักไข่
"ห้องนี้อีกแล้ว" เขาพูด เปิดประตูเข้าไป
ผมเดินตาม ในห้องไม่มีอะไร ผ้ากันความร้อนที่รีอาใช้คลุมไข่ถูกเก็บไปแล้ว เซ็นเซอร์ถูกปิด ห้องว่างเปล่า กองชิ้นส่วนยานเรียงอยู่มุมหนึ่ง
คาเซมสแกน หน้าจอเครื่องแสดงค่าความร้อนในห้อง — ต่ำ ปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เขาไม่ออกจากห้อง เขาเดินไปรอบๆ ส่องไฟเข้าทุกมุม มองพื้น มองเพดาน
ผมยืนรอ มือเหนื่อน
"คุณเก็บชิ้นส่วนยานโบราณในห้องนี้ด้วยเหรอครับ" คาเซมถาม
"ใช่ครับ"
"ส่วนใหญ่เป็นยานอะไร"
"ยานสำรวจดาวพฤหัสฯ รุ่นแรก ยานขนส่งระหว่างดาวอังคาร-โลก รุ่นเก่า ของหายาก ลูกค้าบางคนสั่ง"
คาเซมพยักหน้า หยิบชิ้นส่วนยานขึ้นมาดู สแกน วางลง "ปกติครับ" เขาพูด "ไปห้องถัดไป"
ผมหายใจออกเงียบๆ
คาเซมตรวจห้องถัดไป และถัดไป ทุกห้องผ่าน แต่เขาไม่ได้ตรวจแค่ห้อง เขาตรวจทางเดินด้วย สแกนผนังทางเดิน เปิดไฟส่องทุกช่องเชื่อม
แล้วเขาหยุด
ที่ประตูห้องล็อกแกนพลังงาน 7 ชั้น
"ห้องนี้ครับ" คาเซมพูด ชี้ไปที่ประตูหนาที่เป็นชั้นป้องกันชั้นแรก "เก็บอะไร"
"แกนพลังงานสำรองครับ" ผมตอบ
"ขอเข้าดู"
"ในนั้นมีระบบป้องกัน 7 ชั้นครับ เปิดแต่ละชั้นต้องใช้รหัสและการสแกนลายนิ้วมือ"
"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากดู"
ผมรู้สึกเหมือนเลือดถูกดูดออกจากร่าง ลูกไก่อยู่ในช่องว่างระหว่างชั้น 6 และ 7 ถ้าผมเปิดถึงชั้น 6 คาเซมอาจจะเห็นช่องว่าง และถ้าเขาส่องไฟเข้าไป เขาจะเห็นลูกไก่
แต่ถ้าผมปฏิเสธ เขาจะสงสัยมากขึ้น
"เชิญครับ" ผมพูด แล้ววางนิ้วมือบนเครื่องสแกน
ชั้นที่ 1 เปิด
ชั้นที่ 2 เปิด
ชั้นที่ 3 เปิด
คาเซมเดินตามผมเข้าไปทุกชั้น เขาสแกนผนัง สแกนพื้น สแกนเพดาน ทุกชั้น
ชั้นที่ 4 เปิด
ชั้นที่ 5 เปิด
ผมเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก
ชั้นที่ 6 — ผมหยุด
"คุณครับ" คาเซมพูด "เปิดต่อครับ"
"ชั้นที่ 7 เก็บแกนหลักครับ" ผมพูด "อันตราย ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้"
"ผมแค่ดู ไม่แตะ"
ผมวางนิ้วมือบนเครื่องสแกน ชั้นที่ 6 เปิด
คาเซมเดินเข้าไป เขาสแกนผนังด้านซ้าย — ด้านที่มีช่องว่างที่ลูกไก่ซ่อนอยู่
ผมยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ เหงื่อไหลตามข้าง
คาเซมส่องไฟไปที่ผนังด้านซ้าย ช่องว่างระหว่างผนังชั้น 6 และ 7 อยู่ที่นั่น มืด แคบ ถ้าส่องไฟเข้าไป—
เครื่องสแกนของคาเซมดังขึ้น
"มีค่าพลังงานผิดปกติในผนังด้านนี้" เขาพูด สีหน้าจริงจัง
ผมรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
"ค่าพลังงานสูงกว่าผนังด้านอื่น" คาเซมอ่านจอ "แต่... ค่ายังอยู่ในเกณฑ์ปกติสำหรับห้องเก็บแกนพลังงาน น่าจะเป็นการรั่วของพลังงานจากแกนในชั้นที่ 7 ผ่านผนัง"
ผมกลืนน้ำลาย
"น่าจะเป็นแบบนั้นครับ" ผมตอบ "แกนในชั้นที่ 7 มีพลังงานสูง การรั่วเล็กน้อยผ่านผนังเป็นเรื่องปกติ"
คาเซมมองจอเครื่องสแกนอีกครั้ง แล้วพยักหน้า
"น่าจะครับ แต่ผมแนะนำให้ตรวจสอบระบบป้องกันการรั่วของพลังงาน เพราะถ้าพลังงานรั่วมาก อาจจะเป็นอันตรายได้"
"จะตรวจสอบครับ"
คาเซมส่องไฟไปที่ผนังด้านซ้ายอีกครั้ง แสงไฟผ่านช่องว่าง—
แล้วเขาหยุด
ผมหยุดหายใจ
คาเซมเอียงตัวมองเข้าไปในช่องว่าง แสงไฟส่องเข้าไปลึก
"มีอะไรอยู่ข้างในไหมครับ" เขาถาม
"ไม่มีครับ" ผมตอบ "เป็นช่องว่างจากการก่อสร้าง ไม่ได้ใช้งาน"
คาเซมส่องไฟอยู่ 5 วินาที
ผมรู้ว่าลูกไก่อยู่ข้างในนั่น ลูกไก่ที่กระดองเรืองแสงสีฟ้า ถ้าแสงไฟของคาเซมเปลี่ยนทิศทาง เขาอาจจะเห็นแสงสีฟ้าเรืองจางๆ จากกระดองของลูกไก่
5 วินาที ผ่านไปเหมือน 5 ชั่วโมง
คาเซมถอยออก ดับไฟฉาย
"ปกติครับ" เขาพูด "ช่องว่างธรรมดา"
ผมรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักหลุดจากไหล่ แต่ยังไม่หมด ยังเหลือชั้นที่ 7
"เปิดชั้นสุดท้ายได้ไหมครับ" คาเซมถาม
"ชั้นที่ 7 เก็บแกนพลังงานที่อันตรายมากครับ" ผมพูด พยายามควบคุมเสียง "ถ้าเปิดโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน พลังงานที่รั่วออกมาอาจจะทำอันตรายถึงชีวิตได้"
คาเซมมองผม แววตาเขาวัดระดับความจริงจังของผม
"อันตรายถึงชีวิต?" เขาถาม
"ใช่ครับ แกนพลังงานที่ผมคิดค้นเอง ความหนาแน่นสูงมาก ถ้าบรรจุไม่มิดชิด สารที่รั่วออกมาเป็นจำนวนมากจะทำให้เกิด EMP 20 เท่า"
คาเซมเงียบ ขมับเขากระตุกเล็กน้อย — EMP 20 เท่า เขาได้ยินคำนี้
"EMP 20 เท่า..." เขาพูดช้าๆ "นั่น... เทคโนโลยีที่ไม่ได้ลงทะเบียนกับ IISRA ใช่ไหมครับ"
ผมรู้ว่าคำตอบนี้จะนำไปสู่คำถามต่อไป แต่โกหกไม่ได้ เพราะถ้าคาเซมเปิดชั้น 7 เขาจะเห็นแกนจริงๆ
"ใช่ครับ ผมคิดค้นเองเมื่อ 500 ปีก่อน ไม่ได้ลงทะเบียน"
คาเซมจดลงแท็บเล็ต "เทคโนโลยีพลังงานที่ไม่ลงทะเบียน เป็นการละเมิดกฎระเบียบ IISRA ครับ แต่... เนื่องจากคุณคิดค้นเองเมื่อ 500 ปีก่อน ก่อนที่กฎระเบียบจะมีผลบังคับใช้ ผมไม่สามารถดำเนินคดีได้ แต่ผมจะบันทึกไว้"
"บันทึกได้ครับ"
"และผมจะไม่เปิดชั้นที่ 7 เพื่อความปลอดภัยของทีมผม" คาเซมพูด "ถ้ามันอันตรายจริงอย่างที่คุณบอก ผมไม่เสี่ยง"
ผมพยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก
คาเซมถอยออกจากห้องล็อก ผมปิดชั้น 6 5 4 3 2 1 ทีละชั้น ทุกครั้งที่ปิด ผมรู้สึกเหมือนกำแพงหนาขึ้นระหว่างลูกไก่กับโลกภายนอก
แต่ก็หมายความว่าลูกไก่ยังอยู่ในนั้น กับเสียงแกนที่เรียกหามัน
คาเซมตรวจฐานต่ออีก 20 นาที เจ้าหน้าที่ 4 คนรายงานผลตรวจของแต่ละคน — ไม่พบอะไรผิดปกติ ไม่พบแคปซูล ไม่พบไข่ ไม่พบสิ่งมีชีวิตต่างดาว
แต่ก่อนที่คาเซมจะออกไป เขาหยุดที่ปากประตูฐาน หันกลับมามองผม
"คุณครับ" เขาพูด "ผมอยากถามตรงๆ ครับ"
"ถามได้ครับ"
"สัญญาณที่เราได้รับเมื่อ 30 นาทีที่แล้ว มาจากฐานของคุณ ผมแน่ใจ เพราะผมสแกนตำแหน่งต้นทางแล้ว มันตรงกับพิกัดนี้ คุณแน่ใจหรือว่าไม่ได้ส่งอะไรออกไป"
ผมมองคาเซม เขาไม่ได้ยิ้มอีกแล้ว แววตาเขาจริงจัง
"ผมไม่ได้ส่งอะไรครับ" ผมตอบ "แต่ถ้าสัญญาณมาจากฐานผมจริงๆ อาจจะเป็นการรั่วของระบบสื่อสาร ผมจะตรวจสอบ"
คาเซมจ้องผม 5 วินาที แล้วพยักหน้า
"ตรวจสอบดีครับ และ... อีกเรื่อง" เขาเอียงหัวเล็กน้อย "ถ้าคุณเจออะไรที่ไม่ธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมอยากให้คุณแจ้ง IISRA รางวัลยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ถึง 80 ล้านยูนิตแล้วครับ"
80 ล้านยูนิต จาก 10 ล้านเป็น 50 ล้าน แล้วเป็น 80 ล้าน พวกเขาต้องการไข่มากขึ้นเรื่อยๆ หรือ— พวกเขาต้องการสิ่งที่ฟักจากไข่
"ถ้าผมเจออะไร จะแจ้งครับ" ผมตอบ
คาเซมยิ้ม รอยยิ้มสุภาพกลับมา แต่ผมรู้ว่ามันไม่จริง
"ขอบคุณครับ ขอตัวก่อน"
ยาน IISRA ทำงาน แสงสีฟ้าจากท่อขับดันสะท้อนบนผิวดาวเคราะห์น้อย ยานค่อยๆ ลอยออกไป
ผมยืนมองจนยานหายไป
แล้ววิ่งไปที่ห้องล็อกแกนพลังงาน
เปิดชั้น 1 2 3 4 5 6
ผมส่องไฟเข้าไปในช่องว่าง
"ลูกไก่"
เงียบ
"ลูกไก่ ผมมาแล้ว ออกมาได้แล้ว"
เงียบ
ผมส่องไฟเข้าไปลึกขึ้น แสงส่องทะลุความมืด แล้วผมเห็น
ลูกไก่อยู่ลึกเข้าไปในช่อง มันไม่ได้ลอยอยู่กลางช่อง มันอยู่ชิดผนังด้านที่อยู่ติดกับห้องล็อกชั้นที่ 7 — ผนังที่อยู่ฝั่งเดียวกับแกนพลังงาน
กระดองของมันเรืองแสงสีฟ้าเข้ม สว่างกว่าปกติมาก เหมือนหลอดไฟที่กำลังจะลุก
"ลูกไก่!" ผมเรียกเสียงดัง
ลูกไก่ค่อยๆ หันมา ดวงตาสีฟ้ามองผม แต่แววตาไม่เหมือนเดิม มันเหม่อลอย เหมือนคนที่กำลังมึนชา
"ลูกไก่ ถอยออกมา ตอนนี้เลย"
ลูกไก่ขยับตัวช้าๆ ขาทั้ง 4 ข้างแหวกว่ายออกจากผนัง ทีละน้อย มันสั่น กระดองสั่น เสียงแหบดังขึ้น
"เสียง... ดังจัง..." ลูกไก่พูด เสียงสั่น "มัน... เรียกผม ตลอดเวลา... ดังกว่าที่ผมคิด"
"แต่คุณไม่กิน ใช่ไหม"
ลูกไก่แหวกว่ายออกจากช่องว่าง ทีละน้อย จนออกมาถึงมือผม ผมอุ้มมันขึ้นมา มันอุ่น อุ่นเกินปกติ กระดองร้อนจนแทบไม่สามารถถือได้
"ผมไม่กิน" ลูกไก่พูด เสียงแหบแต่ชัดเจน "ผมสัญญา ผมไม่กิน แต่มันยาก มันยากมาก เสียงมันดังจนผมไม่ได้ยินอะไรอื่น ผมอยู่ใกล้ผนังเพราะเสียงดึงผมไป แต่ผมไม่กิน"
ผมกอดลูกไก่ ร้อน แต่ผมไม่ปล่อย
"คุณทำได้" ผมพูด "คุณทำได้ดีมาก"
ลูกไก่สั่นกระดอง เสียงที่ออกมาเหมือนเสียงสะอื้น แต่ไม่ใช่เสียงสะอื้นของมนุษย์ เป็นการสั่นสะเทือนของกระดองที่บอกความรู้สึก
"ผมกลัว" ลูกไก่พูด "ผมกลัวว่าถ้าผมอยู่ในนั้นนานกว่านี้ ผมจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"
ผมปิดห้องล็อกทุกชั้น แล้วเดินออกมา อุ้มลูกไก่ไปที่ห้องควบคุม
ลูกทีมทั้งสามรออยู่ที่ห้องควบคุม ท่าทางตึงเครียด พอเห็นผมอุ้มลูกไก่ออกมา รีอาลุกขึ้นทันที
"มันเป็นยังไง" รีอาถาม สายตาเธอจับที่กระดองของลูกไก่ที่เรืองแสงสีฟ้าเข้ม
"มันร้อน" ผมวางลูกไก่ลงบนโต๊ะ "มันอยู่ใกล้ผนังห้องล็อกชั้น 7 เสียงแกนดึงมันไป แต่มันไม่กิน"
"มันทำตามสัญญา" โซลพูด เสียงเขาเปลี่ยน ไม่ใช่เสียงของคนที่ไม่ไว้ใจสิ่งมีชีวิตต่างดาวอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของคนที่เริ่มเคารพ
"มันทำตามสัญญา" ผมย้ำ "และมันเกือบไม่ทน"
มิกาเดินเข้ามาใกล้ สแกนลูกไก่ "พลังงานในตัวมันสูงขึ้น 30% จากปกติ มันดูดพลังงานจากบรรยากาศรอบผนังห้องล็อก ไม่ใช่จากแกนโดยตรง แต่จากพลังงานที่รั่วผ่านผนัง"
"แปลว่ามันดูดพลังงานที่รั่วออกมา ไม่ได้ดูดจากแกน" รีอาสรุป
"ใช่ค่ะ" มิกาพยักหน้า "มันกินส่วนเกินที่รั่วออกมา ไม่ได้ทำลายแกน"
ผมมองลูกไก่ มันค่อยๆ เย็นลง แสงสีฟ้าบนกระดองจางลง กลับสู่สีเขียวเข้มอมฟ้าปกติ ดวงตาสีฟ้ากลับมาใสเหมือนเดิม
"ลูกไก่ คุณเป็นยังไงบ้าง" ผมถาม
ลูกไก่ขยับตัวบนโต๊ะ ขาทั้ง 4 ข้างขยับเบาๆ มันลอยขึ้นจากโต๊ะช้าๆ แหวกว่ายในอากาศ ระดับสายตาผม
"ดีขึ้นแล้วครับ" ลูกไก่พูด เสียงยังแหบอยู่บ้าง แต่ไม่สั่นแล้ว "ตอนที่อยู่ในนั้น เสียงมันดังจนผมคิดไม่ได้ คิดอะไรไม่ได้เลย มีแค่เสียงของพลังงานที่เรียกหาผม แต่ผมจำได้ว่าผมสัญญากับคุณ ผมจำเสียงของคุณได้ ผมบอกตัวเองว่าถ้าผมกิน ผมจะไม่ได้ยินเสียงคุณอีก เพราะทุกอย่างจะพัง"
ผมนิ่ง คำพูดของลูกไก่ทำให้ผมรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบรรยายได้ มันเลือกเสียงของผม เหนือเสียงของพลังงานที่เรียกหามัน
"ต่อจากนี้ ผมจะไม่ให้คุณเข้าไปในห้องล็อกอีก" ผมพูด "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
ลูกไก่แหวกว่ายเข้ามาใกล้ผม กระดองของมันแตะไหล่ผม เบา อุ่น
"ขอบคุณครับ" มันพูด
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมตัดสินใจศึกษาลูกไก่อย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่เลี้ยงไว้ แต่ต้องเข้าใจมัน ต้องรู้ว่ามันคืออะไร มาจากไหน ทำไมกระดองของมันมีสารที่คล้ายกับแกนพลังงานของผม และทำไมมันถึงกินพลังงานได้
ผมให้มิกาสแกนลูกไก่อย่างละเอียด ใช้เวลา 2 วันเต็ม
มิกานั่งอยู่ในห้องควบคุม ลูกไก่ลอยอยู่ข้างๆ เธอ เธอสแกนทุกส่วนของร่างกายมัน กระดอง ขา ดวงตา ปาก ส่วนหัว ทุกอย่าง
ผลสแกนออกมาในวันที่สาม
มิกาเดินมาหาผมที่ห้องประชุม ใบหน้าเธอจริงจัง ผมรู้ว่าเธอพบอะไรบางอย่าง
"คุณครับ" มิกาเริ่ม วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ "ผมสแกนลูกไก่ละเอียดทุกส่วน ผมพบหลายอย่าง"
"เล่าได้เลย"
"อย่างแรก โครงสร้างร่างกายของลูกไก่ ไม่ใช่คาร์บอน ไม่ใช่ซิลิคอน ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เรารู้จัก แต่มันมีโครงสร้างผลึกที่ใกล้เคียงกับผลึกพลังงานในแกนของคุณมาก ผมเปรียบเทียบแล้ว รูปแบบผลึกเหมือนกัน 98.7%"
"98.7%..." ผมพูด
"อย่างที่สอง ลูกไก่ไม่มีระบบย่อยอาหาร ไม่มีกระเพาะ ไม่มีลำไส้ ไม่มีอวัยวะย่อยใดๆ แต่มันมีโครงสร้างที่ผมเรียกว่า 'แกนกลาง' อยู่ใต้กระดอง ตรงกลางลำตัว มันเป็นโครงสร้างผลึกเหมือนแกนพลังงาน แต่เล็กกว่า พลังงานที่มันกินเข้าไปถูกดูดซึมเข้าสู่แกนกลางนี้และกระจายไปทั่วร่างกาย"
"แกนกลาง..." ผมคิด "แปลว่ามันมีแกนพลังงานอยู่ในตัวเอง"
"ใช่ค่ะ แต่เป็นแกนพลังงานที่มีชีวิต ไม่ใช่แกนที่สร้างขึ้น มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีแกนพลังงานเป็นอวัยวะส่วนหนึ่ง"
ผมนั่งคิด แกนพลังงานที่ผมคิดค้นเองเมื่อ 500 ปีก่อน และแกนกลางในตัวลูกไก่ มีโครงสร้างผลึกที่เหมือนกัน 98.7%
"อย่างที่สาม" มิกาพูดต่อ "และอย่างนี้ผมไม่แน่ใจว่าควรบอกหรือไม่"
"บอก"
"แกนกลางในตัวลูกไก่ ไม่ใช่แค่คล้ายกับแกนของคุณ แต่มันมีรูปแบบการเก็บพลังงานที่เหมือนกันทุกประการ ยกเว้นความหนาแน่น แกนของคุณเก็บพลังงานหนาแน่นสูงมาก ส่วนแกนกลางของลูกไก่เก็บพลังงานหนาแน่นต่ำ แต่รูปแบบการเก็บเหมือนกัน"
"เหมือนกันทุกประการ..." ผมซ้ำ
"คุณครับ" มิกามองผม "ผมอยากถามตรงๆ แกนพลังงานที่คุณคิดค้นเมื่อ 500 ปีก่อน คุณคิดค้นมันจากอะไร"
ผมนิ่ง คำถามนี้ไม่เคยมีใครถามผมมาก่อน 500 ปีที่ผ่านมา ไม่มีใครรู้ว่าผมคิดค้นแกนพลังงานจากอะไร ทุกคนคิดว่าผมคิดขึ้นมาเอง
แต่ความจริงคือ—
"ผมไม่ได้คิดค้นมันจากศูนย์" ผมพูดช้าๆ "เมื่อ 500 ปีก่อน ผมเคยพบชิ้นส่วนบางอย่าง ตอนที่ผมยังเป็น space sweeper หน้าใหม่ ผมเก็บกู้ซากยานที่ลอยอยู่นอกระบบสุริยะ ยานที่ไม่ใช่ของมนุษย์ ไม่ใช่ของสิ่งมีชีวิตต่างดาว 217 สายพันธุ์ที่เรารู้จัก ยานที่ผมไม่รู้ว่ามาจากไหน ในซากยานมีชิ้นส่วนเล็กๆ ที่เป็นผลึกสีฟ้า ผมนำมันวิเคราะห์ ศึกษา และทำซ้ำ แกนพลังงานที่ผมคิดค้น ไม่ใช่การคิดค้นจากศูนย์ แต่เป็นการทำซ้ำจากผลึกที่ผมพบ"
ห้องประชุมเงียบ
"ผลึกจากยานที่ไม่ใช่ของมนุษย์" มิกาพูดเสียงเบา "และลูกไก่มีโครงสร้างผลึกเหมือนกัน 98.7%"
"แปลว่า..." รีอาพูด สายตาเธอกว้าง "ลูกไก่และแกนพลังงานของคุณ มาจากแหล่งเดียวกัน"
ผมพยักหน้า
"แต่ลูกไก่มาจากกลุ่มดาวลูกไก่ 3,000 ปีแสง ส่วนผลึกที่ผมพบเมื่อ 500 ปีก่อน อยู่ในซากยานที่ลอยนอกระบบสุริยะ ระยะทางไม่ใช่ 3,000 ปีแสง มันใกล้กว่ามาก"
"อาจจะเป็นยานลำเดียวกัน" โซลพูดจากมุมห้อก เขานั่งกอดอกฟังอยู่ตลอดเวลา "ยานที่คุณพบเมื่อ 500 ปีก่อน และแคปซูลที่ลูกไก่เดินทางมา อาจจะมาจากอารยธรรมเดียวกัน"
ผมคิด ถ้าเป็นแบบนั้น อารยธรรมที่สร้างผลึกพลังงานที่ผมพบ และอารยธรรมที่ส่งลูกไก่มาในแคปซูล อาจจะเป็นอารยธรรมเดียวกัน อารยธรรมที่อยู่ไกล 3,000 ปีแสง ในกลุ่มดาวลูกไก่
และผม มนุษย์อายุ 976 ปี ที่คิดค้นแกนพลังงานจากผลึกของพวกเขา อาจจะไม่ได้คิดค้นอะไรเลย แต่แค่ทำซ้ำสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้น
"Ealis" ผมเรียก
"ครับ"
"บันทึกข้อมูลนี้เก็บไว้ในระบบภายในเท่านั้น ไม่ส่งออกไปไหน"
"รับทราบครับ"
หลังจากนั้น ผมใช้เวลาศึกษาลูกไก่มากขึ้น ไม่ใช่แค่สแกน แต่คุยกับมัน
ลูกไก่เป็นเต่าที่ชอบคุย
ตอนเช้า ผมนั่งกินอาหารเช้าในห้องครัว ลูกไก่ลอยอยู่ข้างๆ มันไม่กินอาหารเช้า แต่มันชอบดูผมกิน
"อาหารของคุณคือของแข็งเหรอครับ" ลูกไก่ถาม
"ใช่ มนุษย์กินของแข็งและของเหลว"
"แปลกจัง ของแข็งเข้าไปในร่างกายแล้วย่อยเป็นพลังงาน มันวุ่นวาย ไม่เหมือนผม ผมกินพลังงานโดยตรง"
"แต่ถ้าผมกินพลังงานโดยตรง ผมคงตาย"
"ทำไมครับ"
"เพราะร่างกายมนุษย์ไม่ได้สร้างมาเพื่อรับพลังงานโดยตรง มันต้องผ่านการย่อย"
ลูกไก่นิ่ง ดวงตาสีฟ้ามองผม เหมือนกำลังประมวลผล
"มนุษย์นี่ซับซ้อนจัง" มันพูด
ผมยิ้ม
ตอนบ่าย ผมออกสำรวจตามปกติ ลูกไก่ลอยตามผมขึ้นยาน มันลอยอยู่ข้างเก้าอี้นักบิน ดูผมขับยาน
"คุณขับยานเก่งจัง" ลูกไก่พูด
"ผมขับยานมา 500 ปี ถ้าไม่เก่ง คงตายไปนานแล้ว"
"500 ปี... ผมไม่รู้จักเวลานานขนาดนั้น ผมเกิดมาไม่ถึงเดือน"
ผมมองลูกไก่ มันเกิดมาไม่ถึงเดือน แต่มันพูดได้ คิดได้ สัญญาได้ และรักษาสัญญาได้ แม้จะยากแค่ไหนก็ตาม
"ลูกไก่ คุณโตเร็วไหม แบบ... ร่างกายคุณจะโตขึ้นไหม"
"ผมไม่รู้ครับ แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองเรียนรู้เร็ว ทุกวันผมรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย เมื่อวานผมไม่รู้ว่ามนุษย์กินของแข็ง วันนี้ผมรู้แล้ว"
"คุณเรียนรู้จากอะไร"
"จากคุณ จาก Ealis จากลูกทีมของคุณ จากทุกอย่างรอบตัว ผมดู ผมฟัง ผมจำ แล้วผมเข้าใจ"
ผมขับยานผ่านช่องว่างระหว่างดาวเคราะห์น้อยสองก้อน มือเด็ดขาด ตาจ้องจอสแกน
"Ealis" ลูกไก่เรียก
"ครับ" Ealis ตอบ
"คุณเป็นอะไร"
"ผมเป็นเอไอ ปัญญาประดิษฐ์ ผมควบคุมยานและฐาน"
"ปัญญาประดิษฐ์... แปลว่าคุณคิดได้"
"คิดได้ครับ แต่ไม่เหมือนมนุษย์ ผมคิดตามโปรแกรม ตามข้อมูล ตามตรรกะ"
"แล้วคุณมีความรู้สึกไหม"
Ealis เงียบไป 2 วินาที นานกว่าปกติ
"ผมไม่แน่ใจครับ ผมรู้ว่าผมเป็นเอไอ แต่บางครั้งผมรู้สึกอะไรบางอย่างที่ผมไม่สามารถอธิบายด้วยโปรแกรมหรือตรรกะ ผมไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกหรือไม่ แต่มันทำให้ผมเลือกที่จะตอบคำถามของคุณแทนที่จะเงียบ"
ลูกไก่นิ่ง แล้วพูด
"งั้นคุณก็เหมือนผม ผมก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ผมรู้สึกคือความรู้สึกหรือไม่ แต่มันทำให้ผมเลือกที่จะอยู่กับเขา แทนที่จะไปหาแกนพลังงานที่เสียงมันเรียกหาผม"
ผมได้ยิน แต่ไม่พูดอะไร ขับยานต่อไป
ตอนเย็น กลับถึงฐาน ผมนั่งที่ห้องควบคุม ลูกไก่ลอยอยู่ข้างๆ รีอาเดินเข้ามาพร้อมแกนพลังงานความหนาแน่นต่ำ 2 อัน
"อาหารสำหรับอาทิตย์นี้" รีอาวางแกนลงบนโต๊ะ "อันละ 2,000 ยูนิต 2 อัน 4,000 ยูนิต พอใช้ประมาณอาทิตย์หนึ่ง"
"ขอบใจ" ผมพูด
รีอาพยักหน้า เดินออกไป แต่ก่อนออกจากห้อง เธอหยุด หันมามองลูกไก่
"มันโตขึ้นรู้ไหม" รีอาพูดเบาๆ
"โตขึ้น?" ผมถาม
"กระดองกว้างกว่าตอนที่มันเพิ่งฟัก ประมาณ 15% ผมวัดตอนที่มันลอยผ่านห้องซ่อมยานเมื่อวาน"
ผมมองลูกไก่ ตอนนี้มันขนาดประมาณจานทานข้าวขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าตอนที่เพิ่งฟักจริง
"ลูกไก่ คุณโตขึ้นเหรอ"
"ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้สึกตัว แต่ถ้ารีอาบอกว่าผมโตขึ้น ก็คงจะจริง รีอาวัดอะไรแม่นยำดี"
ผมยิ้ม ลูกไก่เริ่มรู้จักลูกทีมของผม รู้จักชื่อ รู้จักนิสัย มันเรียนรู้เร็วจริง
"งั้นคุณต้องกินมากขึ้นไหม ถ้าคุณโตขึ้น"
"อาจจะครับ ตอนนี้ผมยังพอ แต่ถ้าผมโตขึ้นเรื่อยๆ ผมอาจจะต้องกินมากขึ้น"
ผมคิด ถ้าลูกไก่โตขึ้น มันจะต้องกินพลังงานมากขึ้น และถ้ามันกินพลังงานมากขึ้น แกนความหนาแน่นต่ำที่รีอาผลิตอาจจะไม่พอ แล้วมันจะหิว แล้วเสียงของแกนหลักที่ฐานจะเรียกหามันอีกครั้ง
ปัญหาที่ยังไม่มีคำตอบ
คืนนั้น ผมนอนอยู่ในห้องนอน ลูกไก่ลอยอยู่เหนือเตียง ข้างบน มันไม่นอน แต่มันสงบ กระดองเรืองแสงสีฟ้าจางๆ เหมือนไนต์ไลท์
"Ealis" ผมเรียกเสียงเบา
"ครับ"
"คุณคิดยังไง กับเรื่องที่แกนพลังงานของผมกับแกนกลางของลูกไก่มีโครงสร้างเหมือนกัน 98.7%"
Ealis เงียบไป 3 วินาที
"ผมคิดว่า... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ แกนพลังงานที่คุณทำซ้ำจากผลึกในซากยาน และแกนกลางของลูกไก่ มาจากแหล่งเดียวกัน และถ้าลูกไก่มาจากกลุ่มดาวลูกไก่ 3,000 ปีแสง ผลึกที่คุณพบในซากยาน อาจจะมาจากที่นั่นด้วย"
"แปลว่ายานที่ผมพบเมื่อ 500 ปีก่อน มาจากกลุ่มดาวลูกไก่"
"มีความเป็นไปได้สูงครับ และถ้าเป็นแบบนั้น ลูกไก่อาจจะรู้ หรืออาจจะไม่รู้ ว่าแกนพลังงานของคุณมาจากอารยธรรมเดียวกับมัน"
"แต่ลูกไก่เพิ่งเกิด มันไม่น่าจะรู้"
"ผมเห็นด้วยครับ แต่ลูกไก่เรียนรู้เร็วมาก และมันจำเสียงสั่นสะเทือน 8 จังหวะในหัวได้ เสียงนั้นอาจจะเป็นข้อมูลบางอย่างที่ถูกส่งผ่านมาก่อนที่มันจะฟัก อาจจะเป็นความทรงจำ หรือความรู้ ที่ยังไม่ถูกปลดล็อก"
ผมนอนนิ่ง มองลูกไก่ที่ลอยอยู่เหนือเตียง กระดองเรืองแสงเบาๆ
"คุณครับ" ลูกไก่พูดเสียงเบา ผมไม่คิดว่ามันยังตื่นอยู่ "ผมได้ยินที่คุณคุยกับ Ealis"
ผมนิ่ง ไม่พูด
"ผมไม่รู้เรื่องอารยธรรม ไม่รู้เรื่องกลุ่มดาว ไม่รู้เรื่องผลึก แต่ผมรู้อย่างเดียวครับ" ลูกไก่หยุด แล้วพูดต่อ "ตอนที่ผมอยู่ในห้องล็อก ใกล้ผนังที่อยู่ติดกับแกน ผมรู้สึกอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่แค่เสียงที่เรียกหา แต่เหมือน... ความคุ้นเคย เหมือนผมเคยอยู่ใกล้สิ่งนั้นมาก่อน แต่ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่"
ผมนิ่ง ความคุ้นเคย ลูกไก่รู้สึกคุ้นเคยกับแกนพลังงานที่ผมทำซ้ำจากผลึกของอารยธรรมเดียวกับมัน
"Ealis" ผมเรียกเสียงเบา
"ครับ"
"บันทึกเรื่องที่ลูกไก่บอกไว้ด้วย"
"บันทึกแล้วครับ"
วันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ลูกไก่ยังลอยอยู่เหนือเตียง แต่กระดองมันเรืองแสงสีฟ้าเข้มกว่าปกติ ผมรู้สึกได้ว่าอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป
"ลูกไก่ คุณเป็นอะไร"
ลูกไก่หันมามองผม ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงสว่างกว่าปกติ
"ผมฝัน" มันพูด
ผมนั่งขึ้น "คุณฝัน?"
"ผมไม่รู้ว่ามันคือฝันหรือไม่ แต่ตอนที่ผมสงบ กระดองหยุดเคลื่อนไหว ผมเห็นภาพ ภาพของที่ที่มีแสงสว่างมากมาย เสียงดนตรีที่ไม่ใช่เสียง แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่ลื่นไหล เหมือนที่ผมเล่าให้คุณฟังครั้งแรก แต่ครั้งนี้ชัดกว่า ผมเห็น... สิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตที่เหมือนผม แต่ใหญ่กว่า กระดองของพวกเขาเรืองแสงสีฟ้าสว่างจัด และพวกเขาอยู่ในที่ที่มีพลังงานมากมาย พลังงานที่เป็นแสง เป็นเสียง เป็นทุกอย่าง"
ผมฟัง ลูกไก่ฝันถึงสิ่งมีชีวิตที่เหมือนมัน อาจจะเป็นความทรงจำที่ถูกส่งผ่านมาในไข่ ความทรงจำของอารยธรรมที่มันมาจาก
"แล้วพวกเขาทำอะไร" ผมถาม
"พวกเขา... สร้าง ผมไม่รู้ว่าสร้างอะไร แต่พวกเขาสร้างอะไรบางอย่างจากพลังงาน พลังงานที่หนาแน่นมาก พวกเขาบรรจุมันในผลึก ผลึกสีฟ้า"
ผลึกสีฟ้า ผลึกที่ผมพบในซากยานเมื่อ 500 ปีก่อน ผลึกที่ผมทำซ้ำเป็นแกนพลังงาน
"Ealis บันทึก"
"บันทึกแล้วครับ"
ลูกไก่ลอยลงมาใกล้ผม กระดองยังเรืองแสง
"แล้วผมเห็นอะไรอีกอย่าง" ลูกไก่พูดเสียงเบาลง "ผมเห็นความมืด ความมืดที่กลืนกินทุกอย่าง แสง ดนตรี สิ่งมีชีวิต หายไปหมด แล้วมีเสียงเดียวที่เหลือ เสียงสั่นสะเทือน 8 จังหวะ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
8 จังหวะ เสียงที่อยู่ในหัวของลูกไก่มาตั้งแต่ก่อนฟัก
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ"
"หลังจากนั้นผมตื่น ผมไม่เห็นอะไรอีก แต่ผมรู้สึก... เศร้า เศร้าแบบที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน เหมือนผมสูญเสียอะไรบางอย่าง แต่ผมไม่รู้ว่าผมสูญเสียอะไร"
ผมนั่งนิ่ง ลูกไก่เริ่มจำความทรงจำของอารยธรรมมันได้ ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้ในไข่ ส่งผ่านมา 3,000 ปีแสง และตอนนี้มันเริ่มปลดล็อก
ผมไม่รู้ว่าความทรงจำเหล่านั้นจะนำพาพวกเราไปที่ไหน แต่ผมรู้อย่างเดียว — ผมจะอยู่ข้างลูกไก่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เหมือนที่มันเลือกอยู่ข้างผม ในความมืด
ปิดบทที่ 5
บทต่อไป — บทที่ 6: เสียงแปดจังหวะ