ความเงียบในห้องควบคุมยานหนักอึ้งเหมือนแรงโน้มถ่วงที่มองไม่เห็น
ผมยืนส่องไฟเข้าไปที่เก้าอี้นักบิน เต่าต่างดาวนั่งอยู่ที่นั่น กระดองสีเขียวเข้มอมฟ้าเรืองแสงเล็กน้อยในความมืด ดวงตาสีฟ้าจ้องผมนิ่ง รอคำตอบ
"ผมกำลังจะถามคุณคำถามเดียวกัน" — คำพูดมันยังค้างอยู่ในอากาศ
ผมรู้สึกได้ว่าลูกทีมทั้งสามยืนอยู่ข้างหลัง รีอาหายใจเร็ว โซลยกปืนพลังงานขึ้นระดับอก มิกายืนนิ่งแต่ไฟ LED บนแขนซ้ายของเธอกะพริบเร็วผิดปกติ — เธอกำลังสแกน
"ชั้นก่อน" ผมพูด เสียงเรียบเท่าที่จะทำได้ หันไปที่โซล "ลดปืนลง"
"คุณบ้าเหรอ" โซลกระซิบ "มันกินพลังงานไป 3 หลอดครึ่ง"
"ลดปืนลง" ผมพูดอีกครั้ง เสียงหนักขึ้น
โซลมองผม 3 วินาที แล้วค่อยๆ ลดปืนลง แต่มือยังไม่ปล่อย
ผมหันกลับไปที่เต่า ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว
"ผมชื่อ... ไม่สำคัญหรอก" ผมพูด "แต่ผมเป็นมนุษย์ อาศัยอยู่ที่นี่ ยานลำนี้เป็นของผม และพลังงานที่คุณกินไปเมื่อกี๊นั้น เป็นของผม"
เต่าเอียงหัวอีกครั้ง ท่าทางเหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของผม
"ของคุณ..." มันพูดช้าๆ เสียงแหบที่ดังมาจากการสั่นสะเทือนของกระดอง "แปลว่าพลังงานเหล่านั้นมีเจ้าของ และผมกินเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต"
"ใช่"
เต่านิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วมันเคลื่อนตัวช้าๆ ขาสั้นๆ ทั้ง 4 ข้างเดินบนเก้าอี้นักบิน มันหันตัวจากแผงควบคุมมาหาผมเต็มตัว ผมเห็นรายละเอียดมากขึ้น กระดองแบนราบกวง มีลวดลายเรขาคณิตเหมือนลายเส้นบนไข่ ใต้กระดองมีส่วนที่น่าจะเป็นหัว มีดวงตากลมสีฟ้า 2 ดวง และปากเล็กๆ ที่ขยับได้
"ผมขออภัย" เต่าพูด "ผมไม่ทราบว่ามันมีเจ้าของ ตอนที่ผมฟักออกมา ผมรู้สึกได้ว่ามีพลังงานอยู่รอบตัว มัน... เรียกหาผม เหมือนความหิวที่ไม่อาจควบคุมได้ ผมตามด้วยพลังงานและกินมันเข้าไป"
"ความหิวที่ไม่อาจควบคุมได้..." รีอาพูดจากข้างหลัง "สิ่งมีชีวิตที่เพิ่งฟักแล้วมีความหิวขนาดกินพลังงาน 26,500 ยูนิตใน 30 นาที..."
"26,500..." เต่าพูดซ้ำ เหมือนกำลังลองคำใหม่ "ตัวเลขนั้นมากไหม"
"มาก" ผมตอบสั้นๆ "มากมาก"
เต่านิ่ง ดวงตาสีฟ้ามองผม แล้วมันพูดเบาๆ
"ผมขออภัยจริงๆ แล้วตอนนี้ผมรู้สึกเต็มเปี่ยม ไม่หิวอีกแล้ว แต่ผมเข้าใจว่าผมทำให้คุณเสียหาย"
ผมถอนหายใจ มันขอโทษ สิ่งมีชีวิตต่างดาวที่เพิ่งฟักจากไข่อายุ 3,000 ปีแสง ขอโทษผมเพราะมันกินพลังงานของผมไป มันรู้จักการขอโทษ มันรู้จักความเป็นเจ้าของ มันเข้าใจว่ามันทำให้ผมเสียหาย
มันฉลาด ฉลาดเกินกว่าสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งเกิด
"ทุกคนออกไปที่ห้องประชุม" ผมสั่ง "ผมจะคุยกับมันตามลำพัง"
"ไม่ได้" โซลค้านทันที "มันกินพลังงานไป 3 หลอดครึ่ง ถ้ามันหิวอีก—"
"ถ้ามันหิวอีกมันคงกินต่อตอนที่เรายืนอยู่ตรงนี้ ไม่รอจนเราแยกกัน" ผมตอบ "มันบอกว่ามันเต็ม และผมเชื่อ"
"คุณเชื่อสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่เพิ่งเจอ?" โซลถาม เสียงหนัก
"ผมเชื่อสัญชาตญาณของผม และสัญชาตญาณของผมบอกว่ามันไม่อันตราย มันแค่หิว"
โซลมองผม ไม่เห็นด้วย แต่ไม่ค้านต่อ มันเป็นกฎของทีม หัวหน้าตัดสินใจ ลูกทีมเสนอความคิดเห็น แต่เมื่อหัวหน้าตัดสินใจแล้ว ทุกคนทำตาม
"มิกา ติดตามสัญญาณทุกอย่างจากห้องควบคุม ถ้ามีอะไรผิดปกติ แจ้งผมทันที"
"รับทราบ" มิกาพยักหน้า ดวงตาเธอจ้องเต่าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินออกไป
รีอาเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย เธอหยุดที่ประตู หันมามองผม ไม่พูดอะไร แต่สายตาเธอบอกว่า ระวังตัวด้วย
ประตูห้องควบคุมปิดลง เหลือแค่ผมกับเต่า
ผมดึงเก้าอี้นักบินตัวที่สองมานั่ง ห่างจากเต่าประมาณหนึ่งเมตร วางไฟฉายบนแผงควบคุม แสงส่องทะลุความมืด
เต่านั่งนิ่ง มองผม
"ก่อนอื่น" ผมเริ่ม "คุณชื่ออะไร"
"ชื่อ..." เต่าพูดช้าๆ เหมือนกำลังคิด "ผมไม่แน่ใจว่าผมมีชื่อ ผมจำได้ว่ามีเสียงบางอย่างดังอยู่ในหัว แต่มันไม่ใช่ชื่อ มันเหมือน... รหัส"
"รหัส?"
"เสียงสั่นสะเทือน 8 จังหวะ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่มันอยู่กับผมมาตั้งแต่ก่อนผมฟัก"
ผมนิ่ง 8 จังหวะ เสียงสั่นสะเทือน 8 จังหวะที่อยู่ในไข่มาตลอด — มันคืออะไร ภาษา? ชื่อ? พิกัด?
"คุณจำเสียงนั้นได้ไหม"
เต่าสั่นกระดองเล็กน้อย เสียงแหบดังขึ้น ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงสั่นสะเทือนที่มีจังหวะ มันสั่นกระดอง 8 ครั้ง แต่ละครั้งมีระดับเสียงต่างกัน สูง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ-สูง-กลาง-ต่ำ
ผมฟัง จดจำรูปแบบ มันไม่เหมือนภาษาใดๆ ที่ผมเคยได้ยิน แต่มันมีโครงสร้าง ไม่ใช่เสียงสุ่ม
"Ealis บันทึกเสียงนี้"
"บันทึกแล้วครับ แปลงเป็นคลื่นความถี่แล้ว เก็บไว้ในไฟล์ audio-alien-001"
"ผมจะเรียกคุณว่าอะไรดี" ผมถามเต่า "ผมต้องเรียกคุณด้วยชื่ออะไรสักอย่าง"
เต่ามองผม ดวงตาสีฟ้ากระพริบช้าๆ
"คุณตั้งให้ผมก็ได้ ถ้านั่นทำให้คุณสะดวก"
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันมาในไข่ ไข่ที่ลายเส้นกลายเป็นแผนที่ดาวฤกษ์ จากกลุ่มดาวลูกไก่ 3,000 ปีแสง
"ลูกไก่" ผมพูด "จะเรียกคุณว่าลูกไก่ได้ไหม"
เต่าสั่นกระดอง เสียงที่ออกมาเหมือนเสียงหัวเราะเบาๆ
"ลูกไก่... นั่นเป็นเสียงเรียกสิ่งมีชีวิตอ่อนแอในสายพันธุ์ของคุณใช่ไหม แต่ผมไม่รังเกียจ มันอบอุ่นดี"
ผมยิ้ม ไม่นึกว่าจะยิ้มได้ในสถานการณ์แบบนี้
"ลูกไก่ งั้น" ผมพูด "ลูกไก่ ผมอยากรู้บางอย่าง คุณมาจากไหน คุณรู้ไหม"
ลูกไก่นิ่งไปนานขึ้น ดวงตาสีฟ้ามองไปที่แผงควบคุมยาน ไม่ได้มองผม
"ผมจำได้บางส่วน" มันพูดเสียงเบาลง "มีภาพ... ไม่ใช่ภาพ มันเหมือนความรู้สึก ผมรู้สึกได้ว่าผมเคยอยู่ในที่ที่มีแสงสว่างมากมาก เสียงดนตรีที่ไม่ใช่เสียง แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่ลื่นไหล แล้วมีความมืด ความมืดที่ยาวนานมาก ผมอยู่ในความมืดนั้นนานมาก แล้วก็มีแสงอีกครั้ง เสียงของคุณ เสียงของมนุษย์"
"คุณเดินทางมาในแคปซูลนานเท่าไหร่รู้ไหม"
"ผมไม่รู้เรื่องเวลา แต่ผมรู้สึกว่ามันยาวนานเหมือนนิรันดร์ แล้วก็สั้นเหมือนพริบตา ทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน"
ผมนั่งฟัง ความรู้สึกที่ผมได้รับตอนที่แตะไข่ครั้งแรก — นิมิตร — ความรู้สึกที่ต้องการความช่วยเหลือ มันตรงกับสิ่งที่ลูกไก่บอก มันอยู่ในความมืดนานนิรันดร์ แล้วมันส่งความรู้สึกออกไป ความรู้สึกที่ว่า ช่วยฉัน และผมได้ยิน
"ลูกไก่ ตอนที่ผมแตะไข่ ผมเห็นนิมิตร ผมรู้สึกว่าคุณต้องการความช่วยเหลือ คุณส่งความรู้สึกนั้นออกมาเหรอ"
ลูกไก่หันกลับมามองผม ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงขึ้น
"คุณได้ยินผม..." มันพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ผมส่งออกไป ไม่รู้ว่าใครจะได้ยิน ผมแค่รู้สึกว่าต้องส่ง ต้องเรียกหา ต้องมีใครสักคนได้ยิน แล้วคุณก็ได้ยิน"
"ผมได้ยิน"
ความเงียบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่หนักอึ้ง มันอบอุ่นขึ้น
"Ealis" ผมเรียก "สถานะพลังงานยานตอนนี้"
"แกนพลังงานหลักเหลือ 47% ครับ แกนสำรอง 3 ตัว เหลือ 0% ทั้งหมด รวมพลังงานที่เหลือในยาน 23,500 ยูนิต"
23,500 ยูนิต เพียงพอที่ยานจะทำงานได้ปกติ แต่ไม่เพียงพอที่จะออกสำรวจไกล และไม่เพียงพอที่จะใช้วาร์ปคอร์
ผมมองลูกไก่ "คุณกินพลังงานไปเท่าไหร่เมื่อกี๊นั้น คุณรู้ไหม"
"ผมไม่รู้จักหน่วยของคุณ" ลูกไก่ตอบ "แต่ผมรู้สึกว่าผมกินไปมาก มากเกินกว่าที่ร่างกายผมต้องการ มันเหมือน... คุณเคยกินอาหารจนอิ่มเกินไหม แล้วร่างกายเก็บส่วนเกินไว้"
"เก็บส่วนเกินไว้" ผมซ้ำ "แปลว่าตอนนี้คุณมีพลังงานสะสมอยู่ในตัว"
"ใช่ มากพอสมควร"
ผมคิด ถ้าลูกไก่เก็บพลังงานไว้ในตัว มันอาจจะไม่หิวอีกสักพัก แต่เมื่อไหร่ที่มันหิวอีก มันจะกินอะไร
"ลูกไก่ ถ้าคุณหิวอีก คุณจะกินพลังงานของยานอีกเหรอ"
ลูกไก่ส่ายหัวช้าๆ
"ผมจะพยายามไม่กิน ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันมีเจ้าของ แต่ถ้าผมหิวจัดๆ ผมไม่แน่ใจว่าจะควบคุมตัวเองได้ ตอนแรกที่ผมฟัก มันเหมือนสัญชาตญาณที่ควบคุมไม่ได้ เหมือนการหายใจ คุณสามารถกลั้นหายใจได้ แต่ไม่ได้นาน"
ผมเข้าใจ มันเปรียบเหมือนคนที่หิวโหยจนไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้ สัญชาตญาณเอาชนะเหตุผล
"งั้นผมต้องหาอาหารให้คุณ" ผมพูด "อาหารที่ไม่ใช่พลังงานของยาน"
"อาหาร... สำหรับผม พลังงานคืออาหาร ไม่ใช่ของแข็งหรือของเหลว มันคือพลังงานล้วนๆ"
ผมคิด ถ้าลูกไก่กินพลังงาน ผมต้องผลิตพลังงานที่มันกินได้ แต่ไม่ใช่พลังงานจากแกนของยาน พลังงานที่มีความหนาแน่นต่ำกว่า ไม่ใช่พลังงานบริสุทธิ์แบบแกน เพราะถ้ามันกินแกนพลังงานที่ผมคิดค้นเอง แกนที่มีความหนาแน่นสูง แกนที่ถ้ารั่วจะเกิด EMP 20 เท่า —
ผมหยุดคิด
ถ้าลูกไก่กินแกนพลังงานที่ฐาน แกนที่เก็บไว้ในห้องล็อก 7 ชั้น แกนที่มีพลังงานหนาแน่นสูงมาก แก้วที่บรรจุมันเปราะบาง ถ้าลูกไก่ดูดพลังงานจากแกนและทำให้แกนแตก —
EMP 20 เท่า
ทุกระบบไฟฟ้าในรัศมีหลายพันกิโลเมตรพัง ฐาน ยาน ระบบสื่อสาร ระบบรักษาชีวิต ระบบ Cryonics ที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ถึง 976 ปี —
ผมวางมือบนเก้าอี้นักบิน น้ำหนักของความจริงที่เพิ่งเข้าใจกดลงบนไหล่
ลูกไก่ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตต่างดาวที่น่ารัก มันเป็นอันตราย ไม่ใช่เพราะมันมีเจตนาร้าย แต่เพราะมันหิว และอาหารของมันคือสิ่งที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมาในชีวิต 976 ปี
"ลูกไก่" ผมพูดเสียงจริงจัง "ผมต้องบอกคุณเรื่องนึง ในฐานของผม มีแกนพลังงานที่ผมคิดค้นเอง มันมีพลังงานสูงมาก สูงกว่าแกนของยานหลายเท่า แต่มันอันตราย ถ้ามันแตก มันจะปล่อยคลื่นพลังงานที่ทำลายทุกระบบไฟฟ้าในรัศมีกว้าง"
ลูกไก่มองผม ดวงตาสีฟ้าเปลี่ยน เหมือนเข้าใจ
"พลังงานที่หนาแน่นมาก..." มันพูด "ใช่ ผมรู้สึกได้ ตอนที่ผมอยู่ในยาน ผมรู้สึกได้ว่ามีพลังงานอยู่อีกแห่งหนึ่ง ลึกเข้าไปในฐาน มันเรียกหาผม เหมือนเสียงที่ดังก้อง แต่ผมยังไม่ไปถึงที่นั่น"
เลือดเย็น
มันรู้สึกได้ มันรู้สึกได้ว่ามีแกนพลังงานที่ฐาน แกนที่ผมเก็บไว้ในห้องล็อก 7 ชั้น แกนที่เป็นความลับที่สุดของผม
"ลูกไก่ ฟังผมให้ดี" ผมพูด ก้มลงใกล้ "แกนพลังงานนั้น ห้ามเข้าใกล้ ห้ามกิน ห้ามแตะ มันไม่ใช่อาหาร มันเป็นระเบิด ถ้าคุณกินมัน มันจะทำให้ทุกอย่างพัง รวมถึงคุณด้วย"
ลูกไก่นิ่ง ดวงตาสีฟ้ามองผมนาน แล้วมันพูดเบาๆ
"ผมเข้าใจ ผมจะไม่เข้าใกล้ แต่... มันเรียกหาผมจริงๆ เสียงมันดังมาก บางครั้งมันดังกว่าเสียง 8 จังหวะในหัวผม"
ผมปิดตา นี่เป็นปัญหาใหญ่ ลูกไก่รู้สึกได้ว่ามีแกนพลังงานอยู่ที่ฐาน และเสียงนั้นเรียกหามัน ถ้ามันหิวจัดและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ มันอาจจะตามเสียงนั้นไป
"ผมจะหาอาหารให้คุณ" ผมพูด "อาหารที่เพียงพอ ที่คุณไม่ต้องหิว ที่คุณไม่ต้องไปหาแกนนั้น สัญญาไหม"
ลูกไก่มองผม แล้วมันพูดเสียงเบาแต่ชัดเจน
"สัญญา"
ผมเดินออกจากห้องควบคุมยาน ลงไปที่ห้องประชุมฐาน ลูกทีมทั้งสามรออยู่ ท่าทางตึงเครียด
"มันเป็นยังไง" รีอาถามทันที
"มันฉลาด มันพูดได้ มันรู้จักขอโทษ มันรู้จักการสัญญา" ผมนั่งลง "และมันอันตราย"
"อันตรายยังไง" โซลถาม
"มันรู้สึกได้ว่ามีแกนพลังงานที่ฐาน แกนที่เราเก็บในห้องล็อก 7 ชั้น มันบอกว่าเสียงของแกนเรียกหามัน เหมือนเสียงที่ดังก้อง"
ห้องประชุมเงียบ
"และถ้ามันหิวจัด..." มิกาพูดต่อ
"มันอาจจะไปหาแกนเอง" ผมยืนยัน "และถ้ามันดูดพลังงานจากแกนจนแกนแตก—"
"EMP 20 เท่า" รีอาพูดเสียงเบา "ทุกอย่างพัง"
"ทุกอย่าง" ผมย้ำ "รวมถึงระบบ Cryonics ที่ทำให้ผมอยู่ถึงปัจจุบัน ถ้าระบบนั้นพัง ผม—"
ผมหยุด ไม่พูดต่อ ทุกคนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
"งั้นเราต้องทำยังไง" โซลถาม เสียงเขาเปลี่ยน จากไม่เห็นด้วยกับการเลี้ยงเต่า เป็นเสียงของคนที่เข้าใจความร้ายแรง
"สองอย่าง" ผมยกนิ้ว "หนึ่ง หาอาหารให้มัน พลังงานที่มันกินได้แต่ไม่ใช่แกนของเรา สอง ทำให้แกนในห้องล็อกปลอดภัยขึ้น ป้องกันไม่ให้มันเข้าใกล้"
"อาหารพลังงาน..." รีอาคิด "ถ้ามันกินพลังงานล้วนๆ ผมสามารถผลิตแกนพลังงานความหนาแน่นต่ำได้ ใช้วัสดุที่มีในฐาน แกนที่มีพลังงานพอต่อการเลี้ยงมัน แต่ความหนาแน่นต่ำพอที่ถ้ามันแตกจะไม่เกิด EMP"
"ทำได้ไหม"
"ได้ แต่ต้องใช้เวลา ประมาณ 3 วัน ผมต้องปรับสูตรสารตั้งต้น ลดความเข้มข้นของพลังงานลง เพิ่มตัวกลางที่ทำให้พลังงานเสถียรขึ้น"
"ทำเลย 3 วัน ในระหว่างนั้นผมจะดูลูกไก่เอง"
"ลูกไก่?" โซลถาม
"ชื่อที่ผมตั้งให้มัน"
โซลมองผม ส่ายหัวเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร
"อีกเรื่อง" มิกาพูด "ตอนที่ผมสแกนมัน ผมพบบางอย่างน่าสนใจ"
"อะไร"
"โครงสร้างร่างกายของมัน ไม่ใช่คาร์บอน ไม่ใช่ซิลิคอน มันเป็นโครงสร้างที่ผมไม่เคยเห็น แต่มีส่วนประกอบหนึ่งที่ผมจำได้ — มันมีสารที่คล้ายกับสารที่ใช้ในแกนพลังงานของคุณ"
ผมนิ่ง
"คล้ายกับแกนพลังงานของผม?"
"ไม่ใช่เหมือน แต่คล้าย โครงสร้างผลึกของสารในกระดองมัน มีรูปแบบเดียวกับผลึกพลังงานในแกนของคุณ ระดับความหนาแน่นต่างกัน แต่รูปแบบเหมือนกัน"
ผมคิด แกนพลังงานที่ผมคิดค้นเองเมื่อ 500 ปีก่อน และโครงสร้างกระดองของเต่าต่างดาวที่ฟักจากไข่อายุ 3,000 ปีแสง มีสารที่คล้ายกัน
มันบังเอิญ?
หรือ—
ผมไม่พูดความคิดนี้ออกไป มันยังไม่ใช่เวลา
3 วันผ่านไป รีอาทำงานในห้องซ่อมยานเกือบตลอดเวลา ผมเห็นเธอเชื่อมวงจร ปรับสูตรสาร ทดสอบแกนต้นแบบ 3 ครั้ง 2 ครั้งแรกแกนระเบิดเพราะความหนาแน่นยังสูงเกิน ครั้งที่สามผ่าน
ในขณะเดียวกัน ผมดูแลลูกไก่
ลูกไก่เป็นเต่าที่อยู่ไม่นิ่ง
ตอนแรกมันอยู่บนยาน แต่มันเดินตามผมลงมาที่ฐาน ขาสั้นๆ ทั้ง 4 ข้างเดินเบาบนพื้นโลหะ เสียงเท้าเล็กๆ ดัง แต๊ะ แต๊ะ แต๊ะ ตามหลังผมทุกที่ที่ผมไป
ผมเดินไปห้องควบคุม มันตาม
ผมเดินไปห้องครัว มันตาม
ผมเดินไปห้องน้ำ มันนั่งรอข้างนอกประตู
ผมเดินไปห้องเก็บชิ้นส่วน มันตาม
มันตามผมทุกที่ เหมือนเงาที่เดินได้
วันแรกผมยอม วันที่สองผมเริ่มรำคาญ วันที่สาม—
"ลูกไก่" ผมพูด หยุดเดินกลางทางเดิน "ทำไมคุณตามผมตลอดเวลา"
ลูกไก่หยุดเดิน มองขึ้นมาที่ผม ระยะจากพื้นถึงตามันประมาณ 15 เซนติเมตร ผมต้องก้มลงมอง
"เพราะคุณเป็นคนแรกที่ผมได้ยิน" มันตอบ "เสียงของคุณ เป็นเสียงแรกที่ดังชัดในความมืด คุณเป็นจุดยึดเหนี่ยวของผม ถ้าผมไม่ตามคุณ ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะหลงในความมืดอีกครั้ง"
ผมนิ่ง คำตอบของมันทำให้ผมรู้สึก... ไม่รู้จะบรรยายยังไง มันเหมือนความรู้สึกที่มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ พึ่งพาผมอย่างสมบูรณ์ มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง มันฉลาดเกินกว่าสัตว์เลี้ยง แต่มันก็ไม่ใช่มนุษย์ มันอยู่ระหว่างกลาง
"ผมเข้าใจ" ผมพูด "แต่คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้ผมปวดคอ"
"ปวดคอ?"
"ใช่ ผมต้องก้มลงมองคุณตลอดเวลา ก่อนที่คุณจะมา ผมทำงานได้มีประสิทธิภาพมาก แต่ตอนนี้ผมต้องคอยก้มมองว่าคุณเดินตามทันไหม คอผมเลยปวด"
ลูกไก่นิ่ง ดวงตาสีฟ้ามองผม เหมือนกำลังคิด
"ผมเคยเดินบ้างไหม? คุณเคยว่ายน้ำบ้างไหม?" ผมถาม
"ไม่เชิงว่ายน้ำ" ลูกไก่ตอบ "มันเป็นการแหวกว่าย"
"แหวกว่าย?"
"ใช่ ในสภาพที่ไร้แรงโน้มถ่วง ผมสามารถแหวกว่ายในอากาศได้ ขาของผมไม่ได้ใช้เดินบนพื้น มันใช้แหวกว่ายในสภาพที่ไม่มีแรงโน้มถ่วง แต่ตอนนี้ฐานของคุณมีแรงโน้มถ่วง ผมเลยต้องเดิน"
ผมคิด ถ้าลูกไก่สามารถแหวกว่ายในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงได้ มันไม่จำเป็นต้องเดินตามผมบนพื้น มันสามารถลอยอยู่ใกล้ผมได้ แต่ฐานมีแรงโน้มถ่วงเทียม ทำให้ทุกสิ่งยึดเกาะพื้น
ผมมีไอเดีย
"Ealis" ผมเรียก
"ครับ"
"ระบบแรงโน้มถ่วงเทียมของฐาน ตรวจจับสิ่งมีชีวิตแบบไหน"
"ระบบแรงโน้มถ่วงเทียมของฐานสร้างสนามแรงโน้มถ่วงครอบคลุมทุกพื้นที่ในฐานครับ สนามนี้ทำให้วัตถุทุกชนิดยึดเกาะพื้น โดยไม่แยกประเภท"
"ถ้าผมปรับให้สนามแรงโน้มถ่วงตรวจจับเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้าง DNA แบบมนุษย์เท่านั้น ที่จะยึดเกาะพื้น ส่วนสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นจะไม่ถูกยึดเกาะ — ทำได้ไหม"
Ealis เงียบไป 2 วินาที
"ทำได้ครับ แต่ต้องปรับโปรแกรมสนามแรงโน้มถ่วงเทียม เพิ่มระบบกรองสารพันธุกรรม สแกน DNA ของสิ่งมีชีวิตในรัศมี แล้วสร้างสนามยึดเกาะเฉพาะที่ตรงกับโครงสร้าง DNA มนุษย์ ส่วนสิ่งมีชีวิตอื่นจะอยู่ในสภาพไร้น้ำหนักในฐาน"
"ทำเลย"
"รับทราบ ปรับระบบ... เสร็จสิ้นครับ"
ผมรู้สึกได้ว่าอากาศในทางเดินเปลี่ยน เล็กน้อย แต่รู้สึกได้
ลูกไก่ที่ยืนอยู่บนพื้น เท้าสั้นๆ ทั้ง 4 ข้างค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น มันลอยขึ้นสูงประมาณ 30 เซนติเมตร แล้วหยุด
ลูกไก่ขยับขา 4 ข้าง เหมือนว่ายน้ำในอากาศ มันแหวกว่ายเข้ามาใกล้ผม ระดับสายตา
ดวงตาสีฟ้ามองผม ในระยะประชิด
"นี่มัน..." ลูกไก่พูด เสียงสั่นกระดองเหมือนเสียงหัวเราะ "สบายจัง"
ผมยิ้ม
"ตอนนี้คุณไม่ต้องเดินตามผมบนพื้นแล้ว คุณลอยได้ ผมไม่ต้องก้มมองคุณ และคุณไม่ต้องมองจากล่างขึ้น"
ลูกไก่แหวกว่ายรอบผมหนึ่งรอบ เหมือนปลาที่ว่ายน้ำรอบชาวประมง มันเร็ว คล่องแคล่ว ไม่ใช่การเดินเงินๆ อืดอาดบนพื้นอีกต่อไป
"ขอบคุณ" ลูกไก่พูด "นี่เป็นความอบอุ่นครั้งที่สองที่คุณให้ผม ครั้งแรกคือเสียงของคุณในความมืด ครั้งที่สองคือการทำให้ผมกลับสู่ธรรมชาติของผม"
วันที่สาม รีอาเสร็จ
เธอนำแกนพลังงานต้นแบบมาให้ผมดู ทรงกระบอกเล็กกว่าแกนปกติ สีฟ้าอ่อนกว่า แสงภายในเรือนๆ ไม่สว่างจ้าเหมือนแกนหลัก
"แกนพลังงานความหนาแน่นต่ำ" รีอาอธิบาย "พลังงาน 2,000 ยูนิตต่อแกน เทียบกับแกนหลักที่ 50,000 ยูนิต ความหนาแน่นต่ำกว่า 25 เท่า ถ้าแกนนี้แตก จะไม่เกิด EMP เพราะพลังงานกระจายตัวในอัตราที่ไม่เพียงพอที่จะสร้างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นวงกว้าง"
"ปลอดภัย?"
"ปลอดภัย ผมทดสอบแล้ว 3 ครั้ง ทุกครั้งที่แกนแตก พลังงานกระจายเป็นแสงและความร้อนเล็กน้อย ไม่มี EMP"
ผมรับแกนมา หันไปที่ลูกไก่ที่ลอยอยู่ข้างๆ
"ลูกไก่ นี่คืออาหารของคุณ"
ลูกไก่มองแกน ดวงตาสีฟ้าเรืองขึ้น เหมือนเด็กที่เห็นขนม
"พลังงาน... แต่หนาแน่นต่ำกว่า" มันพูด "ผมรู้สึกได้ มันเบากว่า อ่อนโยนกว่า มันไม่เรียกหาผมเหมือนแกนใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในฐาน"
"ใช่ และนี่คือสิ่งที่ผมจะให้คุณกิน ไม่ใช่แกนใหญ่ สัญญาไว้ใช่ไหม"
"สัญญา"
ลูกไก่ยื่นปากเล็กๆ ของมันไปที่แกน เคลื่อนไหวช้าๆ ระมัดระวัง มันสัมผัสแกน แล้วดูดพลังงานเข้าไป แสงสีฟ้าในแกนค่อยๆ มืดลง ลูกไก่กระดองเรืองแสงสว่างขึ้น
10 วินาที แกนหมด
ลูกไก่ถอยออก กระดองเรืองแสงสีฟ้าอ่อนนุ่มนวล
"อร่อย" มันพูด "แต่ต่างจากอันก่อน อันก่อนเหมือนน้ำที่ไหลแรง อันนี้เหมือนน้ำที่ไหลเบา อบอุ่นกว่า"
"อันนี้ปลอดภัยกว่า" ผมพูด "สำหรับคุณและสำหรับผม"
รีอายิ้ม มุมปากเธอขยับเล็กน้อย เห็นได้ยาก แต่ผมเห็น
อาหารได้เรื่อง ลูกไก่เริ่มเข้าที่ แต่ปัญหาใหม่เกิดขึ้นในวันที่ห้า
เกิดจากเรื่องเล็กๆ — เต่าลอยไปทั่วฐาน
เพราะผมปิดแรงโน้มถ่วงสำหรับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ ลูกไก่ลอยได้ทั่วฐาน มันแหวกว่ายไปทุกห้อง สอดส่องทุกมุม มันอยากรู้อยากเห็น มันแตะทุกอย่างที่มันสนใจ
มันแตะแผงควบคุม จอภาพเปิด-ปิด
มันแตะเครื่องสแกน สแกนทำงานเอง
มันแตะประตู ประตูเปิด-ปิด
มันแตะระบบสื่อสาร ส่งสัญญาณวิ่งออกไปนอกฐาน —
สัญญาณที่วิ่งออกไป
ผมตระหนักได้ช้าไป
"Ealis!" ผมตะโกน "สัญญาณที่ส่งออกไปเมื่อกี๊นั้น มันส่งอะไร"
Ealis เงียบไป 3 วินาที นานเกินปกติ
"ครับ... สัญญาณที่ส่งออกไปเป็นสัญญาณวิทยุความถี่กว้าง ไม่มีข้อมูลเข้ารหัส ส่งไปทุกทิศทาง รัศมี... ประมาณ 40 กิโลเมตร"
"40 กิโลเมตร..." ผมพูด เลือดเย็น "สัญญาณที่ส่งไป 40 กิโลเมตร ในแถบดาวเคราะห์น้อย ที่มียาน IISRA ตรวจตราอยู่"
"ใช่ครับ"
ผมหันไปที่ลูกไก่ที่ลอยอยู่ข้างแผงสื่อสาร มันมองผม ดวงตาสีฟ้ากว้าง
"ผมขอโทษ" มันพูด "ผมแตะมัน มันส่งเสียง ผมอยากรู้ว่าเสียงนั้นคืออะไร"
ผมไม่พูด วิ่งไปที่ห้องควบคุม เปิดจอสแกนรัศมี สแกนยานในรัศมี 50 กิโลเมตร
จอแสดงยาน 3 ลำ ในรัศมี 40 กิโลเมตร — ยานขนส่ง 2 ลำ ปกติ และ—
ยาน IISRA 1 ลำ
อยู่ห่างออกไป 32 กิโลเมตร
"Ealis ยาน IISRA เคลื่อนที่ไหม"
"ยังไม่เคลื่อนครับ แต่... สัญญาณของพวกเขาเปลี่ยน พวกเขาเปิดระบบสแกนเพิ่มขึ้น"
พวกเขาได้รับสัญญาณ
พวกเขากำลังสแกนหาต้นทาง
"Ealis ตัดสัญญาณฐาน ปิดทุกระบบที่ส่งสัญญาณออก ทันที"
"รับทราบ กำลังปิด..."
ผมวิ่งไปที่ห้องล็อกแกนพลังงาน เปิดระบบป้องกัน 7 ชั้น เช็คว่าทุกชั้นทำงานปกติ แกนปลอดภัย
แล้วกลับมาที่ห้องควบคุม จอสแกนแสดงยาน IISRA เคลื่อนที่แล้ว ความเร็วต่ำ ทิศทาง—
มุ่งตรงมาที่ฐาน
"Ealis ระยะ"
"30 กิโลเมตร ความเร็วเพิ่มขึ้น มุ่งตรงมาที่เราครับ"
ผมกำหมัด
โซลเดินเข้ามาในห้องควบคุม "อะไรเกิดขึ้น"
"ลูกไก่แตะระบบสื่อสาร ส่งสัญญาณออกไป 40 กิโลเมตร IISRA ได้รับสัญญาณ กำลังมาที่นี่"
โซลมองผม แล้วมองลูกไก่ที่ลอยอยู่ข้างๆ ใบหน้าเขาเรียบเฉย แต่ผมรู้ว่าในหัวเขากำลังคิด
"เรามีเวลาเท่าไหร่" โซลถาม
"Ealis"
"ด้วยความเร็วปัจจุบัน ยาน IISRA จะถึงฐานใน 25 นาทีครับ"
25 นาที
ผมมองลูกไก่ มันลอยนิ่ง กระดองที่เคยเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ตอนนี้มืดลง ดวงตาสีฟ้ามองผม และผมเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นในดวงตาของมันก่อนหน้านี้
ความกลัว
"พวกเขามาหาผมใช่ไหม" ลูกไก่พูดเสียงเบา
ผมไม่ตอบ แต่ความเงียบของผมเป็นคำตอบ
"25 นาที" โซลพูด "เราทำยังไง"
ผมมองจอสแกน จุดสีขาวที่เป็นยาน IISRA เคลื่อนที่เข้ามาเรื่อยๆ
แล้วผมตัดสินใจ
"Ealis เตรียมยาน SS-976 สำหรับออกตัว"
"คุณจะไปไหน" รีอาถามจากประตูห้องควบคุม เธอวิ่งมาเมื่อได้ยินสัญญาณเตือนภัย
"ผมจะไม่ไปไหน" ผมพูด "แต่ลูกไก่ต้องซ่อน"
ผมหันไปที่ลูกไก่
"ลูกไก่ ฟังผม IISRA กำลังมา พวกเขาตามหาคุณ ถ้าพวกเขาเจอคุณ พวกเขาจะเอาคุณไป ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับคุณ แต่ผมสัญญากับคุณว่าผมจะดูแลคุณ ดังนั้นคุณต้องซ่อน"
"ซ่อนที่ไหน" ลูกไก่ถาม
ผมมองจอสแกน ยาน IISRA 22 กิโลเมตร
"Ealis ฐานมีที่ที่สแกน IISRA ไม่เจอไหม"
"มีครับ โพรงลึกที่ใช้ซ่อนไข่ แต่ตอนนี้โพรงนั้นว่างเปล่า สแกน IISRA รุ่นใหม่อาจจะตรวจจับสิ่งมีชีวิตในโพรงได้ ถ้าพวกเขาสแกนละเอียดพอ"
"อีกที่ไหม"
Ealis เงียบ 2 วินาที
"มีครับ แต่มันเสี่ยง"
"บอกผม"
"ในห้องล็อกแกนพลังงาน 7 ชั้น มีช่องว่างระหว่างผนังห้องล็อกชั้นที่ 6 และชั้นที่ 7 ช่องว่างนั้นถูกสร้างขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะความคลาดเคลื่อนในการก่อสร้าง มันกว้างพอที่สิ่งมีชีวิตขนาดของลูกไก่จะเข้าไปได้ และห้องล็อก 7 ชั้นมีการป้องกันสัญญาณทุกประเภท สแกน IISRA ไม่สามารถผ่านได้"
"แต่" ผมพูด "ห้องล็อกนั้นเก็บแกนพลังงานที่อันตราย"
"ใช่ครับ ลูกไก่จะอยู่ใกล้แกนพลังงานที่มันห้ามกิน และเสียงของแกนจะเรียกหามัน"
ผมมองลูกไก่ มันมองผม
"ลูกไก่" ผมพูดเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณต้องเข้าไปซ่อนในห้องล็อกแกนพลังงาน ใกล้แกนที่เสียงมันเรียกหาคุณ คุณสัญญากับผมว่าจะไม่กิน คุณจำได้ไหม"
"จำได้" ลูกไก่พูนเสียงสั่นเล็กน้อย "แต่มันจะยาก เสียงมันดังมากในที่นั้น"
"ผมรู้ แต่ไม่มีที่อื่น สัญญาไหม ว่าคุณจะไม่แตะแกน"
ลูกไก่นิ่ง 3 วินาที แล้วพูด
"สัญญา"
ผมอุ้มลูกไก่ขึ้นมา มันเบา น้ำหนักประมาณ 2 กิโลกรัม กระดองแข็ง แต่อุ่น เหมือนอุ้มก้อนหินที่มีชีวิต
วิ่งไปที่ห้องล็อก เปิดชั้นที่ 1 2 3 4 5 6 ช่องว่างระหว่างผนังชั้น 6 และ 7 อยู่ทางด้านซ้าย แคบ แต่ลูกไก่เล็กพอที่จะเข้าได้
ผมวางลูกไก่ลงที่ปากช่อง
"เข้าไป และอย่าออกมาจนกว่าผมจะมาเรียก"
ลูกไก่แหวกว่ายเข้าไปในช่องว่าง หายไปในความมืด
แล้วผมได้ยินเสียงมัน แหบเบา จากข้างในช่อง
"เสียงมันดังจัง..."
ผมปิดประตูชั้นที่ 6 ปิดชั้น 5 4 3 2 1
กลับมาที่ห้องควบคุม ยาน IISRA อยู่ในระยะ 15 กิโลเมตร
"Ealis สถานะลูกไก่"
"ไม่สามารถสแกนภายในห้องล็อกได้ครับ การป้องกันบดบังสัญญาณทุกประเภท"
ผมไม่รู้ว่าลูกไก่เป็นยังไง ไม่รู้ว่ามันทนเสียงของแกนได้ไหม ไม่รู้ว่ามันจะรักษาสัญญาได้นานแค่ไหน
10 กิโลเมตร
"ทุกคน ทำตัวปกติ" ผมสั่ง "เหมือนครั้งก่อน ไม่มีอะไรผิดปกติ"
5 กิโลเมตร
3 กิโลเมตร
ยาน IISRA เทียบท่า
สัญญาณเตือนภัยดังขึ้น
เสียงเคาะประตู 3 ครั้ง
ผมเดินไปเปิดประตู
คาเซมยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มสุภาพเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้ ข้างหลังเขามีเจ้าหน้าที่อีก 4 คน ใส่ชุดเกราะเบา
"สวัสดีครับ" คาเซมพูด "ผมมาอีกครั้ง"
"สวัสดีครับ" ผมตอบ "มีอะไรครับ"
คาเซมยิ้ม แววตาเขาเปลี่ยนจากครั้งก่อน ไม่ใช่แววตาของเจ้าหน้าที่ตรวจฐานทั่วไป แต่เป็นแววตาของคนที่รู้อะไรบางอย่าง
"เมื่อ 30 นาทีที่แล้ว" คาเซมพูดช้าๆ "เราได้รับสัญญาณวิทยุจากบริเวณนี้ สัญญาณสั้น ไม่มีข้อมูลเข้ารหัส แต่มันมาจากที่นี่ครับ จากฐานของคุณ"
ผมเงียบ
"คุณส่งสัญญาณอะไรครับ" คาเซมถาม
"ผมไม่ได้ส่งอะไร" ผมตอบ
คาเซมพยักหน้า ช้าๆ เหมือนคาดไว้
"งั้นขอเข้าตรวจอีกครั้งครับ" เขาพูด "ครั้งนี้... ละเอียดกว่าครั้งก่อน"
เจ้าหน้าที่ 4 คนเดินเข้ามาในฐาน
ผมยืนที่ประตู หัวใจเต้นแรง แต่หน้าเฉย
ในห้องล็อก 7 ชั้น ลูกไก่อยู่ในช่องว่าง ใกล้แกนพลังงานที่เสียงมันเรียกหา
สัญญาไว้ใช่ไหม
สัญญา
ผมหายใจเข้าลึก แล้วเดินตามคาเซมเข้าไปข้างใน
ปิดบทที่ 4
บทต่อไป — บทที่ 5: เจ้าเต่า